ਮੇਰੀ ਯਾਤਰਾ

ਮੇਰੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ।

ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਤਜਰਬੇ ਸਾਂਝੇ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਯਾਤਰਾ

From Loss to New Beginnings

ਇਹ ਐਲਬਮ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸਫ਼ਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਹਰ ਪਾਸਪੋਰਟ ਸਟੈਂਪ ਕਿਸੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਯਾਦ, ਇੱਕ ਅਸੀਸ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਹਰ ਸਾਲ ਆਪਣੇ ਜਨਮਦਿਨ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਨਨਕਾਣਾ ਸਾਹਿਬ ਦੀਆਂ ਯਾਤਰਾਵਾਂ, ਕੇਰਲਾ ਦੀ ਵੈੱਲਨੈੱਸ ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਇਸ ਐਲਬਮ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।……….

ਮੇਰੀ ਯਾਤਰਾ — ਪਾਸਪੋਰਟ ਤੋਂ ਪਰੇ ਇੱਕ ਸਫ਼ਰ

ਮੇਰਾ ਮੌਜੂਦਾ ਅਮਰੀਕੀ ਪਾਸਪੋਰਟ 17 November 2016 ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਹੋਇਆ ਅਤੇ 16 November 2026 ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਮਿਆਦ ਪੂਰੀ ਹੋਣੀ ਹੈ। ਪਰ ਮੇਰੀ ਯਾਤਰਾ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਪਾਸਪੋਰਟ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕਈ ਰਸਤੇ ਤੈਅ ਕੀਤੇ ਸਨ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੀ ਅਮਰੀਕੀ ਪਾਸਪੋਰਟ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਂ Pakistan ਜਾ ਕੇ Sri Nankana Sahib ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦਾ ਸੁਭਾਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।

ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਐਸਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ। 2012 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਕੁਝ ਸਾਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਸਨ। ਮੇਰੇ Brother, Mother ਅਤੇ Father ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਉਹ ਲੋਕ ਖੋ ਗਏ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਦੁਨੀਆ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਰੁਕ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਕਈ ਦਿਨ ਮੈਂ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਏ। ਕਈ ਵਾਰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ।

ਉਹ ਸਾਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੁੱਪ, ਯਾਦਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੇ ਸਾਲ ਸਨ।

ਫਿਰ 2016 ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਨਵਾਂ ਪਾਸਪੋਰਟ ਮਿਲਿਆ, ਮੈਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸਾਹ ਹੈ, ਮੈਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਗਲੇ ਲਗਾਵਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਯਾਤਰਾ ਕਰਾਂਗੀ, ਨਵੇਂ ਰਸਤੇ ਵੇਖਾਂਗੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਜਾਵਾਂਗੀ ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

December 2016 ਵਿੱਚ ਮੈਂ Dubai, UAE ਗਈ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਵੇਂ ਪਾਸਪੋਰਟ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਯਾਤਰਾ ਸੀ।

March 2018 ਵਿੱਚ ਮੈਂ India ਗਈ। March ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸੇ ਮਹੀਨੇ ਮੇਰਾ ਜਨਮਦਿਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜਨਮਦਿਨ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ Amritsar ਜਾਣਾ, Sri Harmandir Sahib ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਕਰਨਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।

2018, 2023, 2024, 2025 ਅਤੇ 2026 ਵਿੱਚ March ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੋਈਆਂ ਮੇਰੀਆਂ ਕਈ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇਹੀ ਭਾਵਨਾ ਸੀ—ਆਪਣਾ ਜਨਮਦਿਨ ਰੂਹਾਨੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਨਾਉਣਾ ਅਤੇ Sri Harmandir Sahib ਵਿਖੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਣਾ।

November 2019 ਵਿੱਚ ਮੈਂ Pakistan ਗਈ। 8 November 2019 ਨੂੰ ਮੈਂ Pakistan ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਈ। ਇਸ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਮਕਸਦ Guru Ji ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਰਸੇ ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ ਸੀ। 14 November 2019 ਨੂੰ ਮੈਂ Pakistan ਤੋਂ Attari Border ਰਾਹੀਂ India ਆਈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕੁਝ ਦਿਨ Amritsar ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਏ।

September 2022, March 2023, March 2024, October 2024 ਅਤੇ March 2025 ਵਿੱਚ ਮੈਂ India ਦੀਆਂ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਹਰ ਯਾਤਰਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਸਫ਼ਰ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਇਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲੱਭਣ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਸੀ।

September 2025 ਵਿੱਚ ਮੈਂ Kerala ਦੇ Cochin ਸ਼ਹਿਰ ਗਈ। ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਵੱਖਰੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਉੱਥੇ detoxification ਅਤੇ wellness treatment ਲਈ ਗਈ। Kerala ਦੀ ਹਰਿਆਵਲੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਤਾਜ਼ਗੀ ਦਿੱਤੀ।

March 2026 ਵਿੱਚ ਮੈਂ UAE ਅਤੇ ਫਿਰ Istanbul, Turkey ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ। Istanbul ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ India ਪਹੁੰਚੀ।

ਅੱਜ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਾਸਪੋਰਟ ਦੇ ਸਟੈਂਪ ਵੇਖਦੀ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੇ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਪੜਾਅ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਭਰਾ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸਮਾਂ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੋਚਦੀ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਹੁਣ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ। ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਪਲ ਵੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਅਤੇ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।

ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਕੋਈ ਮੈਂਬਰ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੀ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, Guru Sahib ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। Sri Harmandir Sahib, Sri Nankana Sahib ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਤਰਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਰੂਹ ਦੀ ਤਸੱਲੀ ਹਨ।

ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜਨਮਦਿਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁਕਰਾਨੇ ਨਾਲ ਮਨਾਵਾਂ, Guru Sahib ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂ ਅਤੇ ਹਰ ਨਵੇਂ ਸਫ਼ਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਸੀਸ ਸਮਝ ਕੇ ਜੀਵਾਂ।
ਪਰਦੀਪ ਕੋਰ ਢਿੱਲੋਂ

—————————2—————————

    🌏 New York → Sydney → Amritsar : ਇੱਕ ਸਫ਼ਰ, ਕਈ ਯਾਦਾਂ

Sydney ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀਆਂ vacations ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਰਹੀ।  Sydney Harbour Bridge, Opera House, Ferry rides, Bondi Beach, Little India, Glenwood Gurudwara Sahib, ਨੀਲਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਸੁਹਾਵਾ ਮੌਸਮ ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਬੇਅੰਤ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕ — ਹਰ ਦਿਨ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਕਹਾਣੀ ਬਣਦਾ ਗਿਆ।  ਕੁਝ ਲੋਕ TikTok ਤੋਂ ਪਛਾਣ ਕੇ ਮਿਲੇ, ਕੁਝ ਦੋਸਤ ਬਣ ਗਏ, ਕੁਝ ਯਾਦਾਂ ਬਣ ਗਏ।  ਇਹ ਸਿਰਫ਼ Australia ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹ ਪਿਆਰ, ਹਾਸੇ, ਦੋਸਤੀ ਅਤੇ ਯਾਦਾਂ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਸੀ।  💜 Sydney, you will always have a special place in my heart.

Sydney, Australia 2024 – ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ Vacation

ਕਈ ਦੇਸ਼ ਵੇਖੇ, ਕਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖੇ, ਕਈ ਸਫ਼ਰ ਕੀਤੇ, ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛੇ ਕਿ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ vacation ਕਿਹੜੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ Sydney, Australia ਦਾ ਨਾਮ ਲਵਾਂਗੀ।

ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਤੱਕ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਫ਼ਰ ਪੂਰਾ ਯਾਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਂ passport ਦੇ stamps ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, Germany ਯਾਦ ਆ ਗਈ, Paris ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ, Singapore ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ Australia… Australia ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ memory ਦੇ ਕਿਸੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਫੋਟੋ ਵੇਖੀ ਅਤੇ Sydney ਦੀ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ।

ਅਸੀਂ New York ਤੋਂ Tokyo ਰਾਹੀਂ Sydney ਪਹੁੰਚੇ। ਜਹਾਜ਼ ਤੋਂ ਉਤਰਦੇ ਹੀ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਹੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹੋਈਏ। ਨੀਲਾ ਆਸਮਾਨ, ਸਾਫ਼ ਹਵਾ, ਸੁੰਦਰ ਲੋਕ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਜਿਹਾ ਮਾਹੌਲ।

ਅਸੀਂ Mascot ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਰਹੇ। Hotel ਤੋਂ train station ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਪੈਦਲ ਜਾਂਦੇ ਸੀ। Sydney ਦੀਆਂ trains ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਆਈਆਂ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕੋਈ ਨਵਾਂ station, ਕੋਈ ਨਵਾਂ route ਅਤੇ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਤਜਰਬਾ ਸਾਡਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।

Sydney Harbour Bridge ਅਤੇ Opera House ਵੇਖਣ ਦਾ ਦਿਨ ਮੇਰੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ ਮੈਂ pink suit ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਸਪਾਲ ਨੇ pink ਪੱਗ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਅਸੀਂ Harbour ਦੇ ਕੋਲ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ferry ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।

ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਹਵਾ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰਾ ਦੁਪੱਟਾ ਲਗਾਤਾਰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਾਹਮਣੇ Opera House ਸੀ, ਇੱਕ ਪਾਸੇ Harbour Bridge ਅਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਨੀਲਾ ਪਾਣੀ।

ਉਸ ferry ਵਿੱਚ ਕੁਝ American ਸੈਲਾਨੀ ਵੀ ਸਨ। ਉਹ Sydney ਅਤੇ Melbourne ਘੁੰਮ ਕੇ New Zealand ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪੰਜਾਬੀ ਲਿਬਾਸ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਕਈ ਲੋਕ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਫੋਟੋਆਂ ਖਿੱਚ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਫੋਟੋ ਖਿਚਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।

ਉਸ ਦਿਨ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ Sydney ਵੇਖਣ ਆਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨਜ਼ਾਰਾ ਵੀ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸੀ — ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੋਨੇ ਤੋਂ ਆਇਆ ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਜੋੜਾ।

Bondi Beach ਵੀ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਬੱਸ ਰਾਹੀਂ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਅਸੀਂ swimming ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ enjoy ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਹਵਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। Beach ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ restaurants ਸਨ ਜਿੱਥੇ ਬੈਠ ਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯਾਦਗਾਰ ਪਲ ਸੀ।

Sydney ਵਿੱਚ Harris Park ਵੀ ਗਏ, ਜਿਸਨੂੰ Little India ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ Australia ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹੋਈਏ। Indian stores, ਮਿਠਾਈਆਂ, restaurants, ਜਲੇਬੀਆਂ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲਦੇ ਲੋਕ — ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।

ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਤੁਰ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਪੰਜਾਬਣ student ਮਿਲੀ। ਉਹ Patiala ਤੋਂ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ Australia ਆਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀਆਂ videos ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਹੱਸੇ ਅਤੇ ਜੱਫੀ ਪਾਈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੀਲ ਦੂਰ Australia ਵਿੱਚ Patiala ਮਿਲ ਗਿਆ ਸੀ।

ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਿਨ ਮੈਂ Little India ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਆਇਆ। ਉਹ TikTok ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ lunch ਕਰਵਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੋ ਨਿੱਕੇ ਬੱਚੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਫੋਟੋਆਂ ਖਿੱਚੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਨਾਲ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਦਿਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਹਾਸਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

Glenwood Gurudwara Sahib ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਇਸ ਸਫ਼ਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਜਾਣ ਲਈ ਅਸੀਂ ਦੋ trains ਬਦਲੀਆਂ। ਉੱਥੇ Gurpreet ਮਿਲੀ। ਉਹ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ TikTok ’ਤੇ follow ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ job ਤੋਂ ਸਮਾਂ ਕੱਢਿਆ, ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਪਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਈ।

ਉਸਦਾ ਘਰ Gurudwara Sahib ਤੋਂ ਲਗਭਗ ਵੀਹ ਮਿੰਟ ਦੀ ਦੂਰੀ ’ਤੇ ਸੀ। ਉਹ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਾਗ ਅਤੇ ਰੋਟੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਪਿਆਰ ਇੰਨਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਅੱਜ ਵੀ ਯਾਦ ਹੈ।

ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਰਾਤ ਮੈਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਸੁੱਤੀ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਆ ਰਹੀ ਸੀ:

“ਅਸੀਂ ਅਣਜਾਣ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ।”

ਪਰ ਸਵੇਰ ਤੱਕ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸਵਾਰਥ ਦੇ ਆਪਣਾ ਘਰ ਅਤੇ ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

Sydney Harbour ਦੇ ਕੋਲ Lal Qila Restaurant ਵਿੱਚ ਸਾਗ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਖਾਣਾ ਵੀ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਯਾਦ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇੱਥੇ ਖਾਣਾ ਜ਼ਰੂਰ ਖਾਣਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਗਰਮ ਰੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਗ ਆਇਆ ਤਾਂ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ Australia ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਵੀ ਪੰਜਾਬ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।

ਇਸ ਸਫ਼ਰ ਦੌਰਾਨ ਕਈ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ TikTok ਤੋਂ ਪਛਾਣਦੇ ਰਹੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ Mascot ਦੇ ਕੋਲ ਕੁਝ office ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀਆਂ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ TikTok ’ਤੇ message ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦੀ:

“ਭੈਣ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ busy ਸੀ।”

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

Sydney ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ Opera House ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਇਆ।

Sydney ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਦਿਖਾਇਆ।

Bondi Beach ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।

Harbour Bridge ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਦਿੱਤੀ।

Ferry ਦੀ ਹਵਾ ਦਿੱਤੀ।

Little India ਦੀਆਂ ਜਲੇਬੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।

Patiala ਵਾਲੀ student ਦੀ ਜੱਫੀ ਦਿੱਤੀ।

Gurpreet ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਸਾਗ ਦਿੱਤਾ।

ਅਤੇ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਹਨ।

ਅੱਜ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਹ ਫੋਟੋਆਂ ਵੇਖਦੀ ਹਾਂ ਤਾਂ ਸਮਝ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਫ਼ਰ ਸਿਰਫ਼ ਥਾਵਾਂ ਵੇਖਣ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ।

ਸਫ਼ਰ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ ਜੋ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਉਹਨਾਂ ਹੱਸਿਆਂ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਉਹਨਾਂ ਯਾਦਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ ਜੋ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਦਿਲ ਨੂੰ ਮੁਸਕਰਾਉਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਅਤੇ ਇਸੇ ਲਈ, ਜੇ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਪੁੱਛੇ ਕਿ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ vacation ਕਿਹੜੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਹਾਂਗੀ:

“Sydney, Australia 2024 — ਉਹ ਸਫ਼ਰ ਜੋ ਮੈਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਭੁੱਲ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਘਰ ਬਣਾ ਲਿਆ।” 💜🇦🇺✈️🌊🙏🌸

✍️ ਪਰਦੀਪ ਕੌਰ

#ਬੱਬੂਡਾਇਰੀ