ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ—ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਕੁਝ ਪਲ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿਓ
ਉਹ ਹਾਲੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ…
ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੜਕਾਂ ’ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਹਾਂ।
ਇਸ ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰ ਭੀੜ ਬਣਾ ਕੇ ਨਾ ਦਿਖਾਓ।
ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ—ਇਸ ਵੇਲੇ ਉਸਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਨਾਅਰੇ?
ਭੀੜ?
ਕੈਮਰੇ?
ਅਹੁਦੇ?
ਜਾਂ ਦਹਾਕਿਆਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੀ ਬਿਮਾਰ ਮਾਂ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਉਣ ਦੇ ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤ ਪਲ?
ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਇੱਕ ਅਪੀਲ ਹੈ:
ਇਸ ਵਾਰ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਓ।
ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਭੀੜ ਵਿੱਚੋਂ ਰਸਤਾ ਨਾ ਬਣਾਉਣਾ ਪਵੇ।
ਉਹ ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਵੜੇ, ਪਹਿਲੀ ਜੱਫੀ ਕੌਮ ਦੀ ਨਹੀਂ—ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਹੋਣ ਦਿਓ।
ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ…
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਰਹੇ। ਸਾਡੇ ਵਿਆਹ ਹੋਏ, ਬੱਚੇ ਹੋਏ, ਕਈਆਂ ਦੇ ਪੋਤੇ-ਪੋਤੀਆਂ ਹੋ ਗਏ…
ਪਰ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਾਲ ਕਿੱਥੇ ਗਏ?
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ—ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਕੁਝ ਪਲ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿਓ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੋਈ ਸਿਆਸੀ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਲਿਖ ਰਹੀ।
ਨਾ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਸਹੀ ਠਹਿਰਾਉਣ ਬੈਠੀ ਹਾਂ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਪੁਰਾਣੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਅੱਜ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਇਨਸਾਨ, ਇੱਕ ਬੁੱਢੀ ਮਾਂ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਇਹ ਅਪੀਲ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹੈ—ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਨੂੰ ਹੈ।
ਜਗਤਾਰ ਸਿੰਘ ਹਵਾਰਾ ਨੂੰ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਦਹਾਕੇ ਹੋ ਗਏ।
ਇੱਕ ਵਾਰ ਸਿਰਫ਼ “31 ਸਾਲ” ਨਾ ਕਹੋ।
ਇੱਕ ਵਾਰ ਇਹਨਾਂ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਣਾ ਕੇ ਦੇਖੋ।
ਇੰਨੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਜੰਮ ਕੇ ਜਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇੰਨੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਈਆਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਵੀ ਬੱਚੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਘਰ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਹਿਰ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚਿਹਰੇ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜਵਾਨੀ ਬੁਢਾਪੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਬਾਹਰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਦੇਖਿਆ।
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜੱਫੀਆਂ ਪਾਈਆਂ।
ਵਿਆਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗਏ।
ਜਨਮਦਿਨ ਮਨਾਏ।
ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਏ।
ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ।
ਆਪਣਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜੇ ਵੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮਨਾਏ ਵੀ।
ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠੇ।
ਪਰ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਜੇਲ੍ਹ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਪਿੱਛੇ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਇਸ ਲਈ ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਿੱਖ ਭੈਣਾਂ-ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ’ਤੇ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਜਿਹੜੇ ਉਸਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਸੜਕਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਨਾਅਰੇ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਨੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਲਈ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਦੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ।
ਪਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਵਾਂਗ ਉਸਦੇ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸੋਚੋ।
ਅੱਜ ਰਾਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਓ।
ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖੋ।
ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖੋ।
ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖੋ।
ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ-ਪੋਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖੋ।
ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ:
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਨ—ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਕੀ ਹੈ?
ਅਸੀਂ ਉਸਦੀ ਥਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਕੱਟਿਆ।
ਇੱਕ ਹਫ਼ਤਾ ਨਹੀਂ।
ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਨਹੀਂ।
ਇੱਕ ਸਾਲ ਨਹੀਂ।
ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਬਾਕੀ ਬਚੇ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਕਿਉਂ ਸਮਝੀਏ?
ਉਹ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖੇ, ਦਰਦਨਾਕ ਅਤੇ ਹਿੰਸਕ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਜਵਾਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੌਰ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਅਦਾਲਤਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹਨ।
ਪਰ ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਸਵਾਲ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੈ।
ਅੱਜ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਉਸ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਸੰਘਰਸ਼ ਨਹੀਂ—ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਹੋਰ ਨਾਅਰੇ ਨਹੀਂ।
ਹੋਰ ਅਹੁਦੇ ਨਹੀਂ।
ਹੋਰ ਭੀੜ ਨਹੀਂ।
ਹੋਰ ਕੈਮਰੇ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਾਇਦ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਮਾਂ।
⸻
ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸ ਮਾਂ ਦੇ ਕਮਰੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ
ਇੱਕ ਬੁੱਢੀ, ਬਿਮਾਰ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਾਂ।
ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ।
ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤ—ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਹ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੀ—ਜੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸਦੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚੋਂ ਅੰਦਰ ਆਵੇ…
ਜ਼ਰਾ ਉਸ ਪਲ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰੋ।
ਉਸ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੀ ਲੱਭਣਗੀਆਂ?
ਕਿਸੇ ਜਥੇਦਾਰ ਨੂੰ?
ਕਿਸੇ ਸਿਆਸੀ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ?
ਕਿਸੇ ਨਾਅਰੇ ਨੂੰ?
ਨਹੀਂ।
ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ ਲੱਭਣਗੀਆਂ।
ਅਤੇ ਉਸ ਪਲ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਕੌਮ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਹੈ:
ਉਸ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵੜਿਓ।
ਉਸ ਪਲ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਾ ਬਣਾਇਓ।
ਕੈਮਰਾ ਲੈ ਕੇ ਨਾ ਖੜ੍ਹਿਓ।
ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਭੀੜ ਨਾ ਬਣਾਇਓ।
ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਇਕੱਲਾ ਜਾਣ ਦਿਓ।
ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੋਣ ਦਿਓ।
ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਦੇਖੇ।
ਪੁੱਤ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖੇ।
ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੇ—ਪਾਉਣ ਦਿਓ।
ਉਹ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੇ—ਬੈਠਣ ਦਿਓ।
ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਰੋਣਾ ਚਾਹੇ—ਰੋਣ ਦਿਓ।
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੁਣ—ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦਿਓ।
31 ਸਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪੰਜ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।
31 ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਵਿਛੋੜਾ ਕਿਸੇ ਨਾਅਰੇ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਉਹ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈਣਾ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਲੈਣ ਦਿਓ।
ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦਿਓ ਕਿ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਹੈ।
ਉਸ ਪਲ ਉੱਤੇ ਸਾਡਾ ਕੋਈ ਹੱਕ ਨਹੀਂ।
ਉਹ ਮਾਂ ਦਾ ਪਲ ਹੈ।
ਉਹ ਪੁੱਤ ਦਾ ਪਲ ਹੈ।
⸻
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਅਹੁਦਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ
ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਥੇਦਾਰ ਮੰਨਿਆ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਗੂ ਮੰਨਿਆ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਜ਼ਰੀਏ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ।
ਪਰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਗੱਲ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ:
ਕੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਜਗਤਾਰ ਸਿੰਘ ਹਵਾਰਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਆਪ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਕੀ ਉਹ ਇਸ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਸਟੇਜ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਕੀ ਉਹ ਫਿਰ ਭੀੜ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਕੀ ਉਹ ਫਿਰ ਨਾਅਰੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਜਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ peace ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ?
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸਨੂੰ “ਜਥੇਦਾਰ” ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ—
ਉਹ ਕਿਸੇ ਦਾ ਪੁੱਤ ਵੀ ਹੈ।
ਅਤੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਹੁਦਾ ਇਹੀ ਹੈ:
ਇੱਕ ਬਿਮਾਰ ਮਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤ।
⸻
ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਨੂੰ ਅਪੀਲ
ਤੁਸੀਂ ਜਿਹੜੇ ਉਸਦੇ ਲਈ ਖੜ੍ਹਦੇ ਹੋ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਇਹ ਵੀ ਸੋਚੋ ਕਿ ਪਿਆਰ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਸੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਕਈ ਵਾਰ ਪਿਆਰ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—
ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਣਾ।
ਜੇ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਦਿਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਿਨ ਉਸਦੇ ਰਹਿਣ ਦਿਓ।
ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੋ।
ਉਸਨੂੰ ਭੀੜ ਵਿੱਚੋਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੱਕ ਜਾਣ ਲਈ ਰਸਤਾ ਨਾ ਬਣਾਉਣਾ ਪਵੇ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਮੰਗੋ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਬਾਕੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਕਿਸੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਾਉਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ।
ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਆਖ਼ਰੀ ਸਾਹ ਤੱਕ ਕੁਰਬਾਨੀ ਹੀ ਮੰਗਦੇ ਰਹੀਏ।
ਕਈ ਵਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਤਿਕਾਰ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਭਾਰ ਲਾਹ ਦੇਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
⸻
ਮੇਰੀ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਭਗਵੰਤ ਮਾਨ ਜੀ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਅਪੀਲ
ਮੈਂ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਭਗਵੰਤ ਮਾਨ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਆਧਾਰ ’ਤੇ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਹੈ ਕਿ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨਾ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕੇ, ਇੱਕ ਬਿਮਾਰ ਮਾਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਨੂੰ ਸਿਆਸੀ ਘਟਨਾ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰਕ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ ਜਾਵੇ।
ਜੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ dignity ਨਾਲ ਜਾਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਅਤੇ ਜੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅੰਦਰ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ, ਮਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮਾਂ privacy ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
No cameras.
No politics.
No spectacle.
ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮਾਂ।
ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤ।
⸻
ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਕੌਮ ਨੂੰ ਫਿਰ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਕਹਿਣੀ ਹੈ:
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਆਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਬੈਠ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਇਸ ਲਈ ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਵੀ ਉਹੀ ਸੋਚੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੋਚਦੇ ਹੋ।
ਜੇ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਓ।
ਉਸਨੂੰ ਲੰਘਣ ਦਿਓ।
ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਜਾਣ ਦਿਓ।
ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦਿਓ।
ਅਤੇ ਫਿਰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੋਣ ਦਿਓ।
ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਪਲ ਕੌਮ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਹਰ ਪਲ ਸਿਆਸਤ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਹਰ ਪਲ ਕੈਮਰੇ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਕੁਝ ਪਲ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮਾਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਕੁਝ ਪਲ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿਓ।
Leave him alone.
Let him go to his mother.
Let him hold her.
Let them have their moment.
ਪੰਜਾਬੀ ਮੀਡੀਆ ਨੂੰ ਵੀ ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਹੈ—ਇਸ ਅਪੀਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਿਆਸੀ ਬਿਆਨ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਮਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਦਰਦ ਵਜੋਂ ਸੁਣੋ 🙏
✍️ — ਪਰਦੀਪ ਕੌਰ
Pardeep Kaur Podcast
Pardeepkaur.blog
🙏
LetHimSeeHisMother #LetHimGoHome #HumanityFirst #HumanitarianGrounds #Compassion #Dignity #Punjab #PunjabGovernment #BhagwantMann #CMOPunjab #ਮਾਂਅਤੇਪੁੱਤ #ਮਨੁੱਖਤਾ #ਸ਼ਾਂਤੀ #ਪੰਜਾਬ #ਸਿੱਖਕੌਮ
Bhagwant Mann@highlightNews18 PunjabNews18Government of PunjabPTC News