ਅਧਿਆਇ 11 — ਇੱਕ ਲੱਤ, ਹਜ਼ਾਰ ਜ਼ਖ਼ਮ
ਨਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨ ਬਾਕੀ ਸਨ।
ਨੂਰ ਆਪਣੇ ਪੇਕੇ ਘਰ ਆਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਮਨ ਵੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ ਸੀ।
ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੌਣਕ ਸੀ।
ਸਾਰੇ ਇੱਕੋ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕਿਸੇ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਸੀ।
ਕੋਈ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕੋਈ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਨੂਰ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਡਬਲ ਬੈੱਡ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਾਰੇ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਟੀਵੀ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਟੀਵੀ ਉੱਤੇ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਦਾ ਇੱਕ ਗਾਣਾ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨੂਰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਦੇ ਗੀਤ ਸੁਣਦੀ ਆਈ ਸੀ।
ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਹਿਜਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪਈ,
“ਮੈਨੂੰ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਲੱਗਦਾ ਏ।”
ਇਹ ਇੱਕ ਆਮ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਸੀ।
ਇੱਕ ਆਮ ਜਿਹਾ ਵਾਕ।
ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਅੱਗੇ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਪਰ ਨੂਰ ਭੁੱਲ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠਾ ਆਦਮੀ ਆਮ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਮਨ ਉਸਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਆਏ।
ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ।
ਇੰਨਾ ਚੁੱਪ ਕਿ ਨੂਰ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਟੀਵੀ ਵੱਲ ਸੀ…
ਅਚਾਨਕ ਅਮਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੱਤ ਅੱਗੇ ਮਾਰੀ।
ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ…
ਕਿ ਉਹ ਸਿੱਧੀ ਨੂਰ ਦੀ ਲੱਤ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ।
ਨੂਰ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਚੀਕ ਨਿਕਲਦੇ-ਨਿਕਲਦੇ ਰਹਿ ਗਈ।
ਦਰਦ ਦੀ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਉਸਦੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਗਈ।
ਪਰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਾ ਆਇਆ।
ਸਾਰੇ ਟੀਵੀ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਾਰੇ ਹੱਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਤੇ ਨੂਰ…
ਨੂਰ ਆਪਣੇ ਹੰਝੂ ਰੋਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਅਮਨ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ।
ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਸੀ।
ਸਿਰਫ਼ ਗੁੱਸਾ।
ਜਿਵੇਂ ਨੂਰ ਨੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਜੁਰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।
ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਪਸੰਦ ਹੈ।
ਉਸ ਰਾਤ ਨੂਰ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਈ।
ਉਸਦੀ ਲੱਤ ਲਗਾਤਾਰ ਦਰਦ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹਰ ਵਾਰ ਕਰਵਟ ਬਦਲਦਿਆਂ ਦਰਦ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦਾ।
ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੱਕ ਹਾਲਤ ਇਹ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਉਸਤੋਂ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜ੍ਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਠਣ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਦਰਦ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਆਹ ਨਿਕਲ ਗਈ।
ਮਾਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
“ਕੀ ਹੋਇਆ ਧੀਏ?”
ਨੂਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਨਾ ਕਿਹਾ।
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਜਿਵੇਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਕਰਦੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ
ਲੁਕਾਇਆ ਨਾ ਗਿਆ।
ਉਹ ਮਾਂ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਈ।
ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਂ ਕੁਝ ਪਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ।
ਉਸਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।
“ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਕਹਿਣ ਤੇ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਏ?”
ਨੂਰ ਨੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ।
ਉਸ ਦਿਨ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਦਰਦ ਇੰਨਾ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਕੁਝ ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਘਰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ।
ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਲੱਤ ਵੇਖੀ।
ਦਰਦ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦਬਾ ਕੇ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ।
ਨੂਰ ਦਰਦ ਨਾਲ ਕਰਾਹ ਉੱਠੀ।
ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ।
ਅਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਡਰ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਧੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ…
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਉਹ ਇਸ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਸੀ।