ਅਧਿਆਇ 3 — ਚੁੱਪੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ
ਡਾਕਟਰ ਦੇ ਕਲੀਨਿਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਿਆਂ ਸਾਰਾ ਰਸਤਾ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਬੀਤਿਆ।
ਨੂਰ ਕਾਰ ਦੀ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ।
ਸੜਕਾਂ ਉੱਤੇ ਭੱਜਦੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ, ਉੱਚੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਉਸਨੂੰ ਧੁੰਦਲੀ ਜਿਹੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਮਨ ਸਟੀਅਰਿੰਗ ਫੜੀ ਚੁੱਪਚਾਪ ਗੱਡੀ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਹਿਲਾਂ ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਡਾਕਟਰ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ, ਅਮਨ ਨੂਰ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
“ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਸਭ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।”
ਪਰ ਅੱਜ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵੀ ਨੂਰ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਨੂਰ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਵਾਲ ਸਨ, ਪਰ ਜਵਾਬ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਿਆਂ ਅਚਾਨਕ ਅਮਨ ਦਾ ਫ਼ੋਨ ਵੱਜਿਆ।
ਸਕ੍ਰੀਨ ਚਮਕੀ।
ਅਮਨ ਨੇ ਫ਼ੌਰਨ ਫ਼ੋਨ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨੂਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।
ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਫ਼ੋਨ ਨਹੀਂ ਲੁਕਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਹੁਣ ਹਰ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਭੇਦ ਸੀ।
ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਬਾਅਦ ਅਮਨ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
“ਕੌਣ ਸੀ?” ਨੂਰ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ।
ਅਮਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ।
“ਹਰ ਗੱਲ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਦੇਣਾ ਪੈਣਾ ਮੈਨੂੰ?”
ਨੂਰ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ।
ਉਸਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਲਿਆ।
ਪਰ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੁਭਨ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ।
ਉਸ ਰਾਤ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਤੱਕ ਜਾਗਦੀ ਰਹੀ।
ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਉਹ ਡਾਕਟਰਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹਰ ਰਿਪੋਰਟ, ਹਰ ਟੈਸਟ ਅਤੇ ਹਰ ਦਵਾਈ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਉਮੀਦ ਜੋੜੀ ਸੀ।
ਪਰ ਹਰ ਵਾਰ ਉਹ ਉਮੀਦ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ।
ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਰਦ ਆਪਣੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਦਰਦ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸੀ ਕਿ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਖੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨੂਰ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ।
ਇੱਕ ਹੰਝੂ ਉਸਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਤਕੀਆ ਭਿੱਜਾ ਗਿਆ।
ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਲ ਦੇਣਗੇ।
ਪਰ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸ਼ੱਕ ਹੁਣ ਹਰ ਦਿਨ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ…