ਅਧਿਆਇ 41 — ਅਜਨਬੀ ਰਾਹਾਂ
ਸਮਾਂ ਆਪਣੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨੂਰ ਹੁਣ ਫਾਰਮੇਸੀ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਵਿੱਚ ਰਮ ਗਈ ਸੀ।
ਸਵੇਰੇ ਕੰਮ ਤੇ ਜਾਣਾ।
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨੀ।
ਨਵੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਬਾਰੇ ਸਿੱਖਣਾ।
ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਣਾ।
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੁਣ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੀ ਸੀ।
ਪਰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਅਜੇ ਵੀ ਉਹੀ ਸੀ।
ਨੂਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਖਾਲੀ ਥਾਂ।
ਇਹ ਉਹ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਅਮਨ ਛੱਡ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਹ ਤਾਂ ਕਾਫ਼ੀ ਪਹਿਲਾਂ ਭਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਸੀ…
ਜਿੱਥੇ ਕਦੇ ਸੁਪਨੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ।
ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਸੁਪਨੇ।
ਇੱਕ ਆਮ ਜਿਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸੁਪਨੇ।
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹ ਖਿੜਕੀ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ ਸੋਚਦੀ,
“ਜੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ?”
ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛ ਕੇ ਰੋਂਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਬਸ ਸੋਚਦੀ ਸੀ।
ਅਤੇ ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਫਾਰਮੇਸੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਰੁੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਨ ਸੀ।
ਲੋਕ ਆ ਰਹੇ ਸਨ।
ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਫ਼ੋਨ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕੰਪਿਊਟਰ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਆਦਮੀ ਕਾਊਂਟਰ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਉਹ ਦਵਾਈ ਲੈਣ ਆਇਆ ਸੀ।
ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨੂਰ ਨੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ।
ਦਵਾਈ ਸਮਝਾਈ।
ਕਾਗਜ਼ ਸਮਝਾਇਆ।
ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ।
ਬਜ਼ੁਰਗ ਆਦਮੀ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਉਸਨੇ ਨੂਰ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ।
ਅਤੇ ਕਿਹਾ,
“ਧੀਏ, ਤੇਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਏ।”
ਨੂਰ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ।
ਕਈ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਐਸਾ ਕੁਝ ਕਹੇ।
ਉਸਨੇ ਬਸ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ।
ਪਰ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਉਹ ਗੱਲ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ।
ਘਰ ਆ ਕੇ ਉਸਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ…
ਕਦੋਂ ਆਖ਼ਰੀ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਸੀ?
ਕਦੋਂ ਆਖ਼ਰੀ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਸੋਚੀ ਸੀ?
ਸ਼ਾਇਦ ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ।
ਅਮਨ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ।
ਉਸ ਰਾਤ ਨੂਰ ਨੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਉਹ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਜ਼ਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।
ਉਹ ਜੀਵੇਗੀ ਵੀ।
ਉਹ ਫਿਰ ਘੁੰਮੇਗੀ।
ਫਿਰ ਹੱਸੇਗੀ।
ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੁਝ ਖਰੀਦੇਗੀ।
ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਮੌਕਾ ਦੇਵੇਗੀ।
ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਹੁਣ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗੇ ਨਾ ਹੋਣ।
ਅਤੇ ਉਸੇ ਰਾਤ…
ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ…
ਨੂਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਵਿੱਖ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਡਰ ਦੀ ਥਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ।
ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੈ।
ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਅਣਜਾਣ ਰਾਹਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਰਾਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੈਅ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।