ਅਧਿਆਇ 5 — ਉਮੀਦ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਡੋਰ
ਨੂਰ ਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਦਿਨ ਬਿਲਕੁਲ ਕੱਲ੍ਹ ਵਾਂਗ ਯਾਦ ਸੀ।
ਕਈ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਸਵੇਰ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਵੀ ਜਿਉਂਦੀ ਸੀ।
ਉਸ ਦਿਨ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਅਮਰੀਕਾ ਆਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੌਣਕ ਆ ਗਈ ਸੀ। ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਨੂਰ ਨੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਹੱਸਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁਆਵਾਂ ਨਾਲ ਹੁਣ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਉਸ ਸਵੇਰ ਉਹ ਜਲਦੀ ਉੱਠ ਗਈ ਸੀ।
ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਅੱਗੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ
ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਥਕਾਵਟ ਤਾਂ ਸੀ, ਪਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਵੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਉਮੀਦ ਬਾਕੀ ਸੀ।
ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਅਪਾਇੰਟਮੈਂਟ ਸੀ।
ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਉਹ ਇਸ ਦਿਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਿੰਨੇ ਟੈਸਟ ਹੋਏ।
ਕਿੰਨੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਖਾਧੀਆਂ
ਆਵਾਜ਼ ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸੀ ਕਿ ਨੂਰ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਧਮਾਕਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਕਿੰਨੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਰੋਂਦਿਆਂ ਕੱਟੀਆਂ।
ਪਰ ਅੱਜ ਵੀ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਆਸ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਡਾਕਟਰ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਰਾਹ ਦੱਸੇ।
ਪਰ ਅੱਜ ਵੀ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਆਸ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਡਾਕਟਰ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਰਾਹ ਦੱਸੇ।
ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ,
“ਰੱਬ ਮੇਹਰ ਕਰੇ ਧੀਏ, ਅੱਜ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।”
ਨੂਰ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
“ਮੈਂ ਵੀ ਇਹੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ਆਂ ਮਾਂ।”
ਕਲੀਨਿਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਹ ਵੇਟਿੰਗ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈ।
ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਟੰਗੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਬੱਚੇ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਹ ਤਸਵੀਰਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਨੂਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਕਸਕ ਉੱਠੀ।
ਉਸਨੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਈਆਂ।
ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਨਰਸ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਬੁਲਾਇਆ।
ਨੂਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਰਦੀ ਹੋਈ ਡਾਕਟਰ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਈ।
ਡਾਕਟਰ ਆਪਣੀ ਕੁਰਸੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਫ਼ਾਈਲਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਪਿਆ ਸੀ।
ਨੂਰ ਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਯਾਦ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦਿਨ ਡਾਕਟਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਸੀ।
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਪਰ ਉਸ ਦਿਨ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਸੀ।
ਨੂਰ ਕੁਰਸੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਫ਼ਾਈਲ ਖੋਲੀ।
ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ।
ਨੂਰ ਦਾ ਦਿਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ।
ਉਸਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਕੁਝ ਸਕਿੰਟ ਕਈ ਘੰਟਿਆਂ ਜਿੰਨੇ ਲੰਬੇ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ।
ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ।
ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ,
“ਨੂਰ… ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਟੈਸਟ ਕੀਤੇ ਨੇ।”
ਨੂਰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ।
“ਤੇਰੀਆਂ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਿਆ।”
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਨੂਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਮੀਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਜਗੀ।
ਪਰ ਅਗਲੇ ਹੀ ਪਲ ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ।
“ਪਰ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਐਸੀ ਵਜ੍ਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਗਰਭ ਠਹਿਰ ਸਕੇ।”
ਨੂਰ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਕੁਰਸੀ ਦੇ ਹੱਥੇ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਗਈਆਂ।
ਡਾਕਟਰ ਕੁਝ ਪਲ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ।
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ,
“ਇੱਕ ਹੋਰ ਤਰੀਕਾ ਹੈ… ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਟਿਊਬ ਰਾਹੀਂ ਦਵਾਈ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਝੂਠੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਨਾਲ ਵੀ ਕੋਈ ਗਾਰੰਟੀ ਨਹੀਂ।”
ਉਸ ਪਲ ਨੂਰ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਜਿਸ ਉਮੀਦ ਦੀ ਡੋਰ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਜ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਫਿਸਲਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ…