ਅਧਿਆਇ 37 — ਆਖ਼ਰੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ
ਘਰ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨੂਰ ਕੁਝ ਪਲ ਬਾਹਰ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹੀ।
ਰਾਤ ਕਾਫ਼ੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਹਵਾ ਠੰਡੀ ਸੀ।
ਪਰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਅੱਗ ਬਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਦਰਦ।
ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ।
ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ।
ਅੱਜ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸ਼ਬਦ ਬਣ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ ਸਨ।
ਉਹ ਕਾਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ।
ਸਟੀਅਰਿੰਗ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖੇ।
ਪਰ ਗੱਡੀ ਸਟਾਰਟ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ।
ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਅਮਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਟੁੱਟੇ ਵਿਆਹ ਲਈ।
ਉਹ ਉਸ ਨੂਰ ਲਈ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ…
ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਜਵਾਨੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਉਹ ਨੂਰ…
ਜਿਸਨੇ ਹਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖਿਆ।
ਉਹ ਨੂਰ…
ਜਿਸਨੇ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ।
ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਉਸਨੇ ਕਾਰ ਸਟਾਰਟ ਕੀਤੀ।
ਅਤੇ ਸਿੱਧੀ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲਿਆ।
ਸਹੇਲੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ।
ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਪੁੱਛੇ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ।
ਬਸ ਇਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਨੂਰ ਨੂੰ।
ਕੋਈ ਜੋ ਸਵਾਲ ਨਾ ਪੁੱਛੇ।
ਕੋਈ ਜੋ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਾ ਸੁਣਾਵੇ।
ਕੋਈ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਕਹੇ,
“ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਨਹੀਂ ਏਂ।”
ਉਸ ਰਾਤ ਨੂਰ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਰੋਂਦੀ ਰਹੀ।
ਅਤੇ ਸਹੇਲੀ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਰਹੀ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਨੂਰ ਜਾਗੀ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਫ਼ੋਨ ਉੱਤੇ ਕਈ ਮਿਸਡ ਕਾਲਾਂ ਸਨ।
ਅਮਨ ਦੀਆਂ।
ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਦੀਆਂ।
ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀਆਂ।
ਪਰ ਨੂਰ ਨੇ ਕੋਈ ਫ਼ੋਨ ਵਾਪਸ ਨਾ ਕੀਤਾ।
ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੀ।
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਲੰਮੀ ਲੜਾਈ ਲੜ ਕੇ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਪਾਹੀ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਅਮਨ ਦੇ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਹਰ ਪੰਜਾਬੀ ਪਰਿਵਾਰ ਕੋਲ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਇੱਕੋ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਕਿ ਨੂਰ ਗਲਤ ਹੈ।
ਨੂਰ ਜ਼ਿੱਦੀ ਹੈ।
ਨੂਰ ਨੇ ਘਰ ਤੋੜਿਆ ਹੈ।
ਨੂਰ ਨੇ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾਇਆ।
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ।
ਕੁਝ ਨੇ ਮੰਨ ਵੀ ਲਿਆ।
ਪਰ ਨੂਰ ਨੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ।
ਉਹ ਘਰ-ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਪੱਖ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੀ ਫਿਰੀ।
ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ,
“ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੱਚ ਜਾਣਨਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਇੱਕ ਦਿਨ ਜਾਣ ਹੀ ਲੈਣਗੇ।”
“ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨਣਾ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਣਗੇ।”
ਉਸ ਦਿਨ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਨੂਰ ਆਪਣੇ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਦੀ ਖਿੜਕੀ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਸੀ।
ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਸਮਾਨ ਸੰਤਰੀ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ।
ਅਤੇ ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ,
“ਹੁਣ ਕੀ?”
ਇਸ ਵਾਰ ਦਿਲ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
“ਹੁਣ ਜ਼ਿੰਦਗੀ।”
ਨੂਰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਈ।
ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ…
ਉਸਨੂੰ ਅਮਨ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਭਵਿੱਖ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਯਕੀਨ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਤੇ ਇਹ ਯਕੀਨ…
ਉਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਬਣਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।