ਅਧਿਆਇ 31 — ਇੰਟਰਵਿਊ ਦਾ ਦਿਨ
ਇੰਟਰਵਿਊ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਨੂਰ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਉੱਠ ਗਈ ਸੀ।
ਅਲਾਰਮ ਵੱਜਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸਦੀ ਅੱਖ ਖੁੱਲ ਗਈ।
ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਸੀ।
ਥੋੜ੍ਹੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵੀ ਸੀ।
ਪਰ ਉਮੀਦ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਕੱਢਿਆ।
ਵਾਲ ਠੀਕ ਕੀਤੇ।
ਅਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਅੱਗੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਨੂਰ ਯਾਦ ਆਈ।
ਉਹ ਨੂਰ…
ਜੋ ਅਮਰੀਕਾ ਆਉਣ ਵੇਲੇ ਸੁਪਨੇ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਸੀ।
ਅੱਜ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਉਹੀ ਸੁਪਨੇ ਫਿਰ ਸਿਰ ਚੁੱਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਇੰਟਰਵਿਊ ਵਧੀਆ ਰਿਹਾ।
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੋਰਸ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਉਸਦੇ ਤਜਰਬੇ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਉਸਦੀ ਮਿਹਨਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਅਤੇ ਨੂਰ ਨੇ ਹਰ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਪੂਰੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹ ਜਿੱਤ ਗਈ ਹੈ।
ਨੌਕਰੀ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲੇ…
ਅੱਜ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਗਈ ਸੀ।
ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜ ਉਹ ਡਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕੁਝ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਫ਼ੋਨ ਆਇਆ।
ਨੂਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਰਗਰ ਕਿੰਗ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮੈਨੇਜਰ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ,
“ਨੂਰ, ਤੇਰਾ ਫ਼ੋਨ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਏ।”
ਨੂਰ ਨੇ ਦਸਤਾਨੇ ਉਤਾਰੇ।
ਫ਼ੋਨ ਚੁੱਕਿਆ।
ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਜੋ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ…
ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ।
“Congratulations, Noor.”
“ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੌਕਰੀ ਲਈ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ।”
ਨੂਰ ਕੁਝ ਸਕਿੰਟ ਚੁੱਪ ਰਹੀ।
ਉਸਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਕੰਧ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲਿਆ।
ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਝੂ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਇਹ ਹੰਝੂ ਦਰਦ ਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਇਹ ਹੰਝੂ ਉਸ ਔਰਤ ਦੇ ਸਨ…
ਜਿਸਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਗੁਆ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਗੁਆਇਆ ਸੀ।
ਉਸ ਰਾਤ ਨੂਰ ਆਪਣੇ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਬੈਠੀ ਸੀ।
ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਕੱਪ ਚਾਹ ਪਿਆ ਸੀ।
ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਸੀ।
ਪਰ ਅੱਜ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਵੱਖਰੀ ਸੀ।
ਅੱਜ ਇਹ ਇਕੱਲਾਪਣ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅੱਜ ਇਹ ਸਕੂਨ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੇਖਿਆ
ਉਹੀ ਰਾਤ ਸੀ।
ਉਹੀ ਸੜਕਾਂ।
ਉਹੀ ਲਾਈਟਾਂ।
ਪਰ ਨੂਰ ਬਦਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਕੋਈ ਪਤੀ।
ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ।
ਕੋਈ ਪਰਿਵਾਰ।
ਪਰ ਅੱਜ ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਹਾਰਾ ਇਨਸਾਨ ਆਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ…
ਬਹੁਤ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ…
ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ।
ਪਰ ਨੂਰ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ…
ਕਿ ਉਸਦੀ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਰਹੀ ਸੀ…
ਜੋ ਕਦੇ ਉਸਨੂੰ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।