ਅਧਿਆਇ 33 — ਵਾਪਸੀ
ਨੂਰ ਕੁਝ ਪਲ ਚੁੱਪ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹੀ।
ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਮਨ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ।
ਉਹੀ ਅਮਨ…
ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲ ਬਿਤਾਏ ਸਨ।
ਉਹੀ ਅਮਨ…
ਜਿਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘਰੋਂ ਕੱਢਿਆ ਵੀ ਸੀ।
ਅਤੇ ਉਹੀ ਅਮਨ…
ਜੋ ਅੱਜ ਉਸਦੇ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਦੇ ਬਾਹਰ ਖੜ੍ਹਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ,
“ਘਰ ਚੱਲ।”
ਨੂਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਯਾਦਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਉੱਭਰ ਆਈਆਂ।
ਡਾਕਟਰਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ।
ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ।
ਗਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀਆਂ ਰਾਤਾਂ।
ਸ਼ੱਕ।
ਤਾਣੇ।
ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਦਿਨ…
ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਨਿਕਲ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗੀ।
“ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।”
ਨੂਰ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਕਿਹਾ।
ਅਮਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਰੰਗ ਬਦਲ ਗਿਆ।
ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਜਵਾਬ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਸੀ।
“ਕਿਉਂ?”
ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਨੂਰ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਪਾ ਕੇ ਵੇਖਿਆ।
“ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਹਿ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ।”
ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਦਿਆਂ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਬੀ ਨਹੀਂ।
ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਨਹੀਂ।
ਅਮਨ ਕੁਝ ਦੇਰ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ।
ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਬੋਲਿਆ,
“ਮਾਂ-ਡੈਡੀ ਆਏ ਹੋਏ ਨੇ।”
ਨੂਰ ਨੂੰ ਸਭ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ।
ਹੁਣ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਅਮਨ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈ।
ਉਸਦੇ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਭਾਰਤ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਤੇ ਹੁਣ ਅਚਾਨਕ ਨੂਰ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈ ਗਈ ਸੀ।
ਨੂਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਉੱਠਿਆ।
ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੋਂਦੀ ਸੀ…
ਉਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਸੀ…
ਉਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅੱਜ ਲੋੜ ਸੀ…
ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਲੋਕ ਕੀ ਕਹਿਣਗੇ।
ਅਮਨ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ,
“ਚੱਲ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵਾਪਸ ਚੱਲੀਏ।”
“ਸਭ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।”
ਨੂਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਉਂ ਪਿਘਲ ਗਈ।
ਸ਼ਾਇਦ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਅਜੇ ਵੀ ਕਿਤੇ ਅੰਦਰ ਜਿਊਂਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਉਮੀਦ ਸੀ।
ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਘਰ ਨੂੰ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ…
ਹਰ ਔਰਤ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ
ਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਭਾਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਹ ਫਿਰ ਟੁੱਟ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਨੂਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੁਝ ਡੱਬੇ ਬੰਦ ਕੀਤੇ।
ਕੁਝ ਕੱਪੜੇ ਸਮੇਟੇ।
ਅਤੇ ਉਹ ਵਾਪਸ ਉਸੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ…
ਜਿੱਥੋਂ ਕੁਝ ਹਫ਼ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਟੁੱਟ ਕੇ ਨਿਕਲੀ ਸੀ।
ਘਰ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਉਹੀ ਸੀ।
ਕੰਧਾਂ ਉਹੀਆਂ ਸਨ।
ਕਮਰੇ ਉਹੀ ਸਨ।
ਪਰ ਨੂਰ ਹੁਣ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੁਣ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਜਿਊਂਦਾ ਸੀ।
ਇੱਕ ਐਸਾ ਸਵਾਲ ਜੋ ਹਰ ਦਿਨ ਵੱਡਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
“ਕੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਸ ਵਾਰ ਸਭ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ?”
ਪਰ ਨੂਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ…
ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਇਮਤਿਹਾਨ ਅਜੇ ਉਸਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।