ਅਧਿਆਇ 12 — ਤੇਰੀਆਂ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ
ਨੂਰ ਨੇ ਕਦੇ ਵੱਡੀਆਂ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ।
ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਮਹਿੰਗੇ ਗਹਿਣੇ ਨਹੀਂ ਮੰਗੇ।
ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵੇਖੇ।
ਉਸਦੀਆਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀਆਂ ਸਨ।
ਕਦੇ ਬਾਹਰ ਚਾਹ ਪੀ ਲੈਣੀ।
ਕਦੇ ਕਿਤੇ ਘੁੰਮ ਆਉਣਾ।
ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਖਾ ਲੈਣੀ।
ਬੱਸ ਇੰਨਾ ਹੀ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਕੰਮ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਿਆਂ ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਕਿਹਾ,
“ਅੱਜ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਬਰਗਰ ਖਾਣ ਦਾ। ਚੱਲੋ Burger King ਚੱਲੀਏ।”
ਇਹ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਮੰਗ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਇੱਕ ਆਮ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਸੀ।
ਪਰ ਅਮਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤੁਰੰਤ ਬਦਲ ਗਿਆ।
ਉਹ ਹੱਸਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਉਸਨੇ ਸਿੱਧਾ ਕਿਹਾ,
“ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ।”
ਨੂਰ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ।
ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਗੱਲ ਇੱਥੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਕੁਝ ਸਕਿੰਟਾਂ ਬਾਅਦ ਅਮਨ ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ,
“ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਹੀ ਕਿਉਂ ਕਰਨਾ ਸੀ?”
ਨੂਰ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ।
ਅਮਨ ਨੇ ਤਿੱਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ,
“ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।”
ਉਸਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਨੂਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ।
ਨੂਰ ਨੇ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੇਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਗੱਲ ਬਰਗਰ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਗੱਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਹਰ ਛੋਟੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਅਮਨ ਅਹਿਸਾਨ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਹਰ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਲਾਲਚ ਦਾ ਨਾਮ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਅਤੇ ਹਰ ਗੱਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਨੂਰ ਨੂੰ ਹੀ ਦੋਸ਼ੀ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸਾਰਾ ਰਸਤਾ ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪ ਰਹੇ।
ਪਰ ਨੂਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੂਫ਼ਾਨ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਹ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ…
ਕੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਸਨੇ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਮੰਗ ਲਿਆ ਸੀ?
ਇੱਕ ਬਰਗਰ?
ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਿਆਰ ਮੰਗ ਰਹੀ ਸੀ?
ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਨੂਰ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਚਾਹ ਬਣਾਈ।
ਅਤੇ ਕੱਪ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਖਿੜਕੀ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹੀ।
ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਅਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੀਆਂ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਤੋੜ ਰਿਹਾ ਸੀ…
ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸਦਾ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵੀ ਤੋੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।