ਅਧਿਆਇ 16 — ਆਖ਼ਰੀ ਉਮੀਦ
ਸਾਲ ਬੀਤਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਡਾਕਟਰਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ।
ਦਵਾਈਆਂ।
ਟੈਸਟ।
ਦੁਆਵਾਂ।
ਉਡੀਕਾਂ।
ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਕੇ ਨੂਰ ਥੱਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਪਰ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਜ਼ਿੰਦਾ ਸੀ।
ਉਮੀਦ।
ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਉਸਦੀ ਕੁੱਖ ਖਾਮੋਸ਼ ਹੈ ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਇਆ…
ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੇ ਬੱਚੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
ਕਿੰਨੇ ਬੱਚੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਉਹ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ।
ਅਮਨ ਟੇਬਲ ਕੋਲ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਨੂਰ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ।
ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਬੋਲੀ,
“ਇੱਕ ਗੱਲ ਕਹਾਂ?”
“ਹਾਂ।”
ਅਮਨ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਉੱਪਰ ਵੇਖੇ ਕਿਹਾ।
ਨੂਰ ਨੇ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ।
“ਜੇ ਸਾਡਾ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ…”
“ਤਾਂ ਆਪਾਂ ਕਿਸੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਅਡੌਪਟ ਕਰ ਲਈਏ।”
ਅਮਨ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸਿਰ ਚੁੱਕਿਆ।
ਨੂਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਉਮੀਦ ਸੀ।
“ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਦਾ ਬੱਚਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਏ।”
“ਆਖ਼ਿਰ ਖ਼ੂਨ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।”
“ਆਪਾਂ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਲ ਲਵਾਂਗੇ।”
ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ।
ਨੂਰ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ਾਇਦ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਅਮਨ ਉਸਦਾ ਦਰਦ ਸਮਝੇ।
ਸ਼ਾਇਦ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਪਾਸੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ।
ਪਰ ਅਮਨ ਦਾ ਜਵਾਬ ਆਉਣ ਵਿੱਚ ਦੇਰ ਨਾ ਲੱਗੀ।
“ਨਹੀਂ।”
ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ।
ਨੂਰ ਦੀ ਉਮੀਦ ਓਥੇ ਹੀ ਰੁਕ ਗਈ।
“ਕਿਉਂ?”
ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਅਮਨ ਕੁਰਸੀ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹੋਇਆ।
ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ,
“ਮੇਰੇ ਘਰਦਿਆਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਏ…”
“ਕਿ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਬੱਚਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਏ।”
ਨੂਰ ਦਾ ਦਿਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ।
ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਅਗਲੀ ਗੱਲ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਦੇਵੇਗੀ।
ਅਮਨ ਨੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਹਟਾ ਲਈਆਂ।
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ,
“ਇਸ ਲਈ…”
“ਮੈਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਪੈਣਾ।”
ਨੂਰ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਰੁਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ।
ਨਾ ਘੜੀ ਦੀ ਟਿਕ-ਟਿਕ।
ਨਾ ਫਰਿੱਜ ਦੀ ਆਵਾਜ਼।
ਨਾ ਬਾਹਰ ਲੰਘਦੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ।
ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕੋ ਗੱਲ।
“ਮੈਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਪੈਣਾ…”
ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਪੁੱਛਿਆ,
“ਤੇ ਮੈਂ?”
ਅਮਨ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ।
ਨੂਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ।
“ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸੋਚਿਆ ਤੂੰ?”
ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ,
“ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਪੈਣਾ।”
ਇਹ ਚਾਰ ਸ਼ਬਦ ਨੂਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਛੁਰੀ ਵਾਂਗ ਉਤਰ ਗਏ।
ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲ…
ਪੂਰੇ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲ।
ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਦੇ।
ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਦੇ।
ਅਰਦਾਸਾਂ ਦੇ।
ਸਮਝੌਤਿਆਂ ਦੇ।
ਅਤੇ ਅੱਜ ਉਸਦੀ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚਾਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਨੂਰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹੀ।
ਉਹ ਰੋਈ ਨਹੀਂ।
ਉਹ ਚੀਕੀ ਨਹੀਂ।
ਉਹ ਲੜੀ ਨਹੀਂ।
ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਦਰਦ ਅਜਿਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਹੰਝੂਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਉਸ ਰਾਤ ਨੂਰ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਤੱਕ ਜਾਗਦੀ ਰਹੀ।
ਉਸਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਅਮਨ ਨੇ ਕਈ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਅੱਜ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ…
ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਧਮਕੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਇਹ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ।