ਅਧਿਆਇ 28 — ਲਾਲ ਲਹਿੰਗੇ ਤੋਂ ਤਲਾਕ ਤੱਕ
ਉਸ ਰਾਤ ਨੂਰ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਉਹ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਪਈ ਛੱਤ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ।
ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇੱਕੋ ਤਸਵੀਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ।
ਲਾਲ ਲਹਿੰਗਾ।
ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਮਹਿੰਦੀ।
ਚੂੜੇ ਦੀ ਖਨਕ।
ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਮਾਸੂਮ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ।
ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦਿਨ ਕਿੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ,
“ਨੂਰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਏ।”
“ਅਮਰੀਕਾ ਜਾਵੇਗੀ।”
“ਸੋਹਣਾ ਘਰ ਵੱਸੇਗਾ।”
ਅਤੇ ਨੂਰ ਵੀ ਇਹੀ ਸੋਚਦੀ ਸੀ।
ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੁਣ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਮਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਆਪਣਾ ਘਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਹੋਣਗੇ।
ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਕਈ ਵਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੇ ਸੁਪਨੇ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਟੁੱਟਦੇ ਹਨ।
ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ…
ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਤਲਾਕ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਉਸਦੇ ਲਈ ਵਿਆਹ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਚੱਲਦਾ ਸੀ।
ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਹਰ ਗੱਲ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤਾ ਤੋੜ ਦੇਣ।
ਉਹ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੀ ਜੋ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਅਮਨ ਨੇ ਤਲਾਕ ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਕਿਹਾ ਸੀ…
ਨੂਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਨਿਕਲ ਗਈ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਸੀ,
“ਨਹੀਂ।”
“ਮੈਂ ਤਲਾਕ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗੀ।”
“ਲੋਕ ਕੀ ਕਹਿਣਗੇ?”
“ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਕੀ ਸੋਚੇਗਾ?”
“ਮੇਰੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿਣਗੇ?”
ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ…
“ਮੈਂ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂਗੀ?”
ਇਸ ਡਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖਿਆ।
ਉਹ ਹਰ ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਰਹੀ।
ਹਰ ਵਾਰੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮੌਕਾ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀ।
ਹਰ ਵਾਰੀ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਵਾਰ ਸਭ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਪਰ ਹੁਣ…
ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਦੀ ਉਸ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਖਿੜਕੀ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਨੂਰ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੱਚ ਦਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਲਾਕ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਹਾਰ ਤਾਂ ਉਹ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲ ਸਨ…
ਜਿੱਥੇ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗੁਆਉਂਦੀ ਰਹੀ।
ਹਾਰ ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਤਾਂ ਸਨ…
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੋਂਦੀ ਰਹੀ ਅਤੇ ਕੋਈ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਹਾਰ ਤਾਂ ਉਹ ਦਿਨ ਸਨ…
ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਕੀਮਤ ਭੁੱਲ ਗਈ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਆਪਣੇ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝੇ।
ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਹਾ,
“ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਟੁੱਟੀ ਨਹੀਂ…”
“ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਬਚ ਗਈ ਹਾਂ।”
ਇਹ ਸੋਚ ਉਸਦੇ ਲਈ ਨਵੀਂ ਸੀ।
ਬਹੁਤ ਨਵੀਂ।
ਪਰ ਸੱਚੀ ਸੀ।
ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਤ…
ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ…
ਨੂਰ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਭਵਿੱਖ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਅਮਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ।
ਡਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ।
ਤਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ।
ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ।
ਜਿਸਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅਜੇ ਖੁਲਣਾ ਬਾਕੀ ਸੀ।