ਅਧਿਆਇ 30 — ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ
ਉਸ ਰਾਤ ਨੂਰ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਤੱਕ ਜਾਗਦੀ ਰਹੀ।
ਲੈਪਟਾਪ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਪਿਆ ਸੀ।
ਸਕਰੀਨ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਨੌਕਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵੈੱਬਸਾਈਟਾਂ ਖੁੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਫਾਰਮੇਸੀ ਟੈਕਨੀਸ਼ੀਅਨ।
ਫਾਰਮੇਸੀ ਅਸਿਸਟੈਂਟ।
ਹੈਲਥਕੇਅਰ।
ਮੈਡੀਕਲ ਦਫ਼ਤਰ।
ਨੂਰ ਹਰ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਵੀ ਡਰਦੀ ਸੀ।
ਪਰ ਹੁਣ ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ…
ਤਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਰਿਜ਼ਿਊਮੇ ਅਪਡੇਟ ਕੀਤਾ।
ਪੁਰਾਣੇ ਤਜਰਬੇ ਲਿਖੇ।
ਆਪਣਾ ਕੋਰਸ ਲਿਖਿਆ।
ਅਤੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਅਰਜ਼ੀਆਂ ਭੇਜਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਹਰ ਵਾਰ “Submit” ਦਾ ਬਟਨ ਦਬਾਉਂਦਿਆਂ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕਦਾ ਸੀ।
ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਅਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਉਮੀਦ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨੂਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੋਰ ਵੀ ਰੁਝ ਗਈ।
ਸਵੇਰੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰਾਨਿਕ ਕੰਪਨੀ।
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਬਰਗਰ ਕਿੰਗ।
ਰਾਤ ਨੂੰ ਨੌਕਰੀਆਂ ਦੀ ਤਲਾਸ਼।
ਕਈ ਵਾਰ ਥਕਾਵਟ ਇੰਨੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਕਿ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ-ਖਾਂਦੇ ਹੀ ਅੱਖ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ।
ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਥਕਾਵਟ ਵੱਖਰੀ ਸੀ।
ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਨਹੀਂ…
ਆਪਣੇ ਲਈ ਮਿਹਨਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਇੱਕ ਦੁਪਹਿਰ ਉਸਦਾ ਫ਼ੋਨ ਵੱਜਿਆ।
ਨੂਰ ਕੰਮ ਤੇ ਸੀ।
ਅਣਜਾਣ ਨੰਬਰ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਫ਼ੋਨ ਚੁੱਕਿਆ।
“ਹੈਲੋ, ਕੀ ਮੈਂ ਨੂਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ?”
ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਨਰਮ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।
“ਜੀ।”
“ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਰਜ਼ੀ ਵੇਖੀ ਹੈ।”
ਨੂਰ ਦਾ ਦਿਲ ਇੱਕਦਮ ਤੇਜ਼ ਧੜਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਉਹ ਕੰਪਿਊਟਰ ਸਕਰੀਨ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਰਹਿ ਗਈ।
“ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਇੰਟਰਵਿਊ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।”
ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਨੂਰ ਕੁਝ ਬੋਲ ਹੀ ਨਾ ਸਕੀ।
ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਫ਼ੋਨ ਬੰਦ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ।
ਇਸ ਵਾਰ ਦਰਦ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ।
ਖੁਸ਼ੀ ਕਰਕੇ।
ਉਸਨੂੰ
ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਦੇ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਉਸ ਰਾਤ ਨੂਰ ਘਰ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਸੀ।
ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਇੰਟਰਵਿਊ ਦੀਆਂ ਨੋਟਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ।
ਉਹ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਚਾਨਕ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਈ।
ਉਹ ਕੁਝ ਪਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ।
ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਈ।
ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਉਮੀਦ ਨਜ਼ਰ ਆਈ।
ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ…
ਇਹੀ ਉਹ ਪਲ ਸੀ…
ਜਦੋਂ ਨੂਰ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਯਕੀਨ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਸਦੀ ਕਹਾਣੀ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਉਹ ਤਾਂ ਹੁਣ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।