ਅਧਿਆਇ 43 — ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਜੋ ਅੱਜ ਵੀ ਜਿਊਂਦਾ ਹੈ
ਕਈ ਵਾਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨੂਰ ਖਿੜਕੀ ਕੋਲ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ।
ਬਾਹਰ ਹਨੇਰਾ ਹੁੰਦਾ।
ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਯਾਦਾਂ।
ਉਹ ਹੁਣ ਅਮਨ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਬੀਤਿਆ ਸਮਾਂ ਵਾਪਸ ਆ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਵੱਖ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ।
ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਸੀ…
ਜੋ ਅੱਜ ਵੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਜਿਊਂਦਾ ਸੀ।
ਨੂਰ ਸੋਚਦੀ ਸੀ…
ਕਈ ਵਾਰ ਟਰੇਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਜਨਬੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੋ ਮਿੰਟ ਗੱਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਫਿਰ ਵੀ ਇਨਸਾਨ ਉਸਦੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਯਾਦ ਰੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਈ ਵਾਰ ਕੋਈ ਗੁਆਂਢੀ ਸਾਲਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਯਾਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਕਈ ਵਾਰ ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਫਿਰ…
ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਇਨਸਾਨ ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਰਾਤਾਂ…
ਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਓਵਰਟਾਈਮ ਕਰਕੇ ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਸਨ?
ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਦਿਨ…
ਜਦੋਂ ਮੋਢੇ ਨਾਲ ਮੋਢਾ ਜੋੜ ਕੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਕਿਸ਼ਤਾਂ ਭਰੀਆਂ ਸਨ?
ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਸਾਲ…
ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਹਰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਹੀ ਸੀ?
ਨੂਰ ਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਇਸਦਾ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਦਰਦ ਸਿਰਫ਼ ਤਲਾਕ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਕਈ ਵਾਰ ਦਰਦ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਦ ਸਮਝਣਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ…
ਇਹੀ ਉਹ ਜ਼ਖ਼ਮ ਸੀ…
ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਦੇਰ ਨਾਲ ਭਰਦਾ ਹੈ।