ਅਧਿਆਇ 26 — ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਦਬਾਅ
ਅਮਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨੂਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਆ ਗਈ ਸੀ।
ਹੁਣ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਰ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਰੋਂਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸ਼ਾਇਦ ਹੰਝੂ ਵੀ ਇੱਕ ਦਿਨ ਥੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇੱਕ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਸਵੇਰ ਸੀ।
ਅਮਨ ਦੇ ਘਰੋਂ ਫ਼ੋਨ ਆਇਆ।
ਉਹ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨੂਰ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਚਾਹ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਹੁਣ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਪਰ ਅਚਾਨਕ ਉਸਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਪਿਆ।
“ਦੂਜਾ ਵਿਆਹ…”
ਨੂਰ ਦੇ ਹੱਥ ਰੁਕ ਗਏ।
ਚਾਹ ਦਾ ਚਮਚਾ ਕੱਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਉਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹੀ।
ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਅਮਨ ਨੇ ਫ਼ੋਨ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਘਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ।
ਪਰ ਇਹ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਇਸ ਵਿੱਚ ਡਰ ਸੀ।
ਇੱਕ ਅਣਜਾਣ ਡਰ।
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਅਮਨ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਨੂਰ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ,
“ਘਰੋਂ ਕਿਸਦਾ ਫ਼ੋਨ ਸੀ?”
“ਮਾਂ ਦਾ।”
ਅਮਨ ਨੇ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
“ਕੀ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸੀ?”
ਅਮਨ ਕੁਝ ਪਲ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ।
ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ,
“ਉਹੀ…”
“ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ?”
“ਬੱਚੇ ਵਾਲੀ।”
ਨੂਰ ਦਾ ਦਿਲ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਅਮਨ ਅੱਗੇ ਬੋਲਦਾ ਗਿਆ।
“ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਕਿ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ।”
“ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।”
ਨੂਰ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਲਿਆ।
ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਅਮਨ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸਨ…
ਜੋ ਕਦੇ ਉਸਦਾ ਦਰਦ ਸਮਝਣਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਗੱਲ ਨਾਲ ਤੋਲਦੇ ਸਨ।
“ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।”
ਬੱਸ।
ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਵਫ਼ਾ।
ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ।
ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸਾਥ।
ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਪਾਸੇ।
ਅਤੇ ਇੱਕ ਗੱਲ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ।
ਉਸ ਰਾਤ ਨੂਰ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਤੱਕ ਜਾਗਦੀ ਰਹੀ।
ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਤੂਫ਼ਾਨ ਹੁਣ ਨੇੜੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ।
ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ…
ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।