ਅਧਿਆਇ 15 — ਵੇਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਨਾ
ਜਦੋਂ ਨੂਰ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਸੁਪਨੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ ਸਨ।
ਉਸਨੇ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਮਹਿੰਗੇ ਗਹਿਣੇ ਮਿਲਣਗੇ।
ਨਾ ਵੱਡੇ ਤੋਹਫ਼ੇ।
ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ਾਨੋ-ਸ਼ੌਕਤ।
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਇੱਕ ਐਸਾ ਇਨਸਾਨ…
ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝੇ।
ਉਸਦਾ ਸਾਥ ਦੇਵੇ।
ਉਸਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰੇ।
ਵਿਆਹ ਵੇਲੇ ਅਮਨ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਇਹ ਗੱਲ ਨੂਰ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਸੀ।
ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਨਾ ਸੋਨੇ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ।
ਨਾ ਕੋਈ ਗਹਿਣਾ।
ਨਾ ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਤੋਹਫ਼ਾ।
ਨੂਰ ਨੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਰਹੀ।
“ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ…”
“ਅੱਜ ਹਾਲਾਤ ਠੀਕ ਨਹੀਂ…”
“ਕੱਲ੍ਹ ਸਭ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ…”
ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਸੁਪਨਾ ਸੀ।
ਅਮਰੀਕਾ ਜਾਣ ਦਾ।
ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੋਵੇਂ ਅਮਰੀਕਾ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣ…
ਫਿਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਜਾਵੇਗੀ।
ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨਗੇ।
ਘਰ ਬਣਾਉਣਗੇ।
ਸੁਪਨੇ ਪੂਰੇ ਕਰਨਗੇ।
ਪਰ ਨੂਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਸੁਪਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਪਨੇ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਅਮਨ ਦਾ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਧਿਆਨ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਉਹ ਹਰ ਸੰਭਵ ਪੈਸਾ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਭੇਜਦਾ।
ਨੂਰ ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਵੀ ਕਦੇ ਇਤਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ,
“ਇਹ ਵੀ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਹੈ।”
“ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੈ।”
ਪਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਅਜਿਹਾ ਆਇਆ ਜਿਸਨੇ ਨੂਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਮਨ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣਾ ਕਰਜ਼ਾ ਸੀ।
ਨੂਰ ਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਪਤਾ ਸੀ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਸੋਨਾ ਗਾਇਬ ਹੈ।
ਉਹੀ ਸੋਨਾ…
ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੇਕੇ ਘਰੋਂ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਸੀ।
ਉਹੀ ਸੋਨਾ…
ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਿਆ ਸੀ।
ਉਹੀ ਸੋਨਾ…
ਜੋ ਇੱਕ ਧੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਯਾਦਾਂ ਵਾਂਗ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਨੂਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ,
“ਮੇਰਾ ਸੋਨਾ ਕਿੱਥੇ ਏ?”
ਅਮਨ ਨੇ ਬੜੀ ਸਹਿਜਤਾ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਉਸਨੇ ਸੋਨਾ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਕਰਜ਼ਾ ਉਤਾਰਨ ਲਈ।
ਨੂਰ ਕੁਝ ਪਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ।
ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪਰ ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸੋਨਾ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਬਿਨਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛੇ।
ਬਿਨਾਂ ਉਸਦੀ ਰਜਾਮੰਦੀ ਤੋਂ
ਬਿਨਾਂ ਉਸਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਕੀਤੇ।
ਉਸ ਰਾਤ ਨੂਰ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਜਾਗਦੀ ਰਹੀ।
ਗੱਲ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕੀਮਤ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਗੱਲ ਉਸ ਭਰੋਸੇ ਦੀ ਸੀ ਜੋ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਫਿਸਲਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ…
ਵਿਆਹ ਵੇਲੇ ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ ਸੀ।
ਨਾ ਅੰਗੂਠੀ।
ਨਾ ਗਹਿਣੇ।
ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਚੀਜ਼।
ਜੋ ਕੁਝ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਸੀ…
ਉਹ ਵੀ ਉਸਦਾ ਨਾ ਰਿਹਾ।
ਉਸ ਰਾਤ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਨੂਰ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਤਨੀ ਘੱਟ…
ਅਤੇ ਇੱਕ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬਣ ਗਈ ਸੀ।
ਇੱਕ ਐਸੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ…
ਜਿਸਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਕੀਮਤ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਤੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਿਸੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੁੱਪ ਜਿਹਾ ਜ਼ਖ਼ਮ ਬਣ ਗਿਆ।
ਇੱਕ ਐਸਾ ਜ਼ਖ਼ਮ…
ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।