ਅਧਿਆਇ 1 — ਨੂਰ
ਨੂਰ ਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਦਿਨ ਯਾਦ ਸੀ ਜਦੋਂ ਅਮਨ ਉਸਨੂੰ “ਮੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਨੂਰ” ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਲਈ ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਨਾਲ ਲੜ ਜਾਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪਰ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ।
ਘਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਤਾਣੇ ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਬੱਚੇ ਦੀ ਗੱਲ ਛਿੜਨ ਤੇ ਉੱਠਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੇ ਅਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਬਦਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਪਹਿਲਾਂ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਨੂਰ ਨੂੰ ਕੁਝ ਕਹਿੰਦਾ, ਅਮਨ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਹੁਣ ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਫਿਰ ਚੁੱਪੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਬਣੀ।
ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲੀ।
ਅਤੇ ਗੁੱਸਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਨਫ਼ਰਤ ਵਰਗਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
“ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਏ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਅਧੂਰੀ ਰਹਿ ਗਈ ਏ।”
ਇੱਕ ਰਾਤ ਅਮਨ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਨੂਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਚੁੱਭ ਗਏ।
ਨੂਰ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੀ।
ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਹਰ ਵਾਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਜ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਨੂਰ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਬਦਲਾਅ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਅਮਨ ਦੇ ਫ਼ੋਨ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਨਾਮ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਂਦਾ ਸੀ।
ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਗੱਲ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਫ਼ੋਨ ਉੱਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਜਦੋਂ ਨੂਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ,
“ਕੌਣ ਏ?”
ਤਾਂ ਅਮਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ,
“ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਗੱਲ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਚਾਹੀਦਾ ਏ?”
ਨੂਰ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ।
ਪਰ ਉਸ ਦਿਨ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਡਰ ਜੰਮਿਆ—
ਕਿਤੇ ਉਹ ਅਮਨ ਨੂੰ ਗੁਆ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹੀ?
ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ…
ਤੇ ਅਜੇ ਉਸਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅੰਧੇਰੇ ਬਾਕੀ ਸਨ।