ਅਧਿਆਇ 20 — ਇੱਕ ਨਾਮ ਜੋ ਯਾਦ ਰਹਿ ਗਿਆ
ਦਿਨ ਲੰਘਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨੂਰ ਅਜੇ ਵੀ ਉਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਸਵੇਰੇ ਉੱਠਣਾ।
ਕੰਮ ਤੇ ਜਾਣਾ।
ਘਰ ਆਉਣਾ।
ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਖਾਮੋਸ਼ ਸ਼ਾਮ।
ਪਰ ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਰ ਵੇਲੇ ਡਰੀ ਹੋਈ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਹਾਂ, ਦਰਦ ਅਜੇ ਵੀ ਸੀ।
ਪਰ ਉਸ ਦਰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਹੁਣ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਵੀ ਸੀ।
“ਕੀ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੰਨੀ ਹੀ ਹੈ?”
ਇੱਕ ਦਿਨ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਰੁਝੇਵਾਂ ਸੀ।
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ।
ਫ਼ੋਨ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਵਿਅਸਤ ਸੀ।
ਨੂਰ ਵੀ ਕਾਊਂਟਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਸਹਿਕਰਮੀ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ,
“ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਨੀ ਗੰਭੀਰ ਕਿਉਂ ਰਹਿੰਦੀ ਏਂ?”
ਨੂਰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਹੱਸ ਪਈ।
“ਮੈਂ ਗੰਭੀਰ ਨਹੀਂ।”
“ਫਿਰ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਕਰ।”
ਉਸਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ।
ਗੱਲ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਸੀ।
ਪਰ ਨੂਰ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਲੱਗਿਆ।
ਕਿਉਂਕਿ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਣ ਦੀ ਨਹੀਂ…
ਹੱਸਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਉਸ ਦਿਨ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਨੂਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।
ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਹੀਂ…
ਚਿਹਰਾ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ ਸੀ।
ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਬਦਲ ਗਈਆਂ ਸਨ।
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਥਕਾਵਟ ਸੀ।
ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਦਰਦ…
ਜਿਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਸਮਝ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਕੰਮ ਮੁੱਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਰੇ ਸਹਿਕਰਮੀ ਕੁਝ ਦੇਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨੂਰ ਵੀ ਉੱਥੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ।
ਪਹਿਲਾਂ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਘਰ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ।
ਪਰ ਅੱਜ ਉਹ ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਹੋਰ ਰੁਕ ਗਈ।
ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਮਿੰਟ।
ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਹਰ ਗੱਲ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਹਰ ਰਿਸ਼ਤਾ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਉਸ ਰਾਤ ਘਰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਕਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਸੀ।
ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਇਹ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਉਸਨੂੰ ਡਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਹ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ।
ਬਹੁਤ ਕੁਝ।
ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ…
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਲੱਭ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਇਦ…
ਉਸਦੇ ਅੰਦਰਲੀ ਨੂਰ ਅਜੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ…
ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਘਟਨਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ…
ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰਹਿ ਜਾਵੇ।