ਅਧਿਆਇ 22 — ਖਾਲੀ ਘਰ
ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਰ ਨੂਰ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਕੋ ਥਾਂ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਵੇਰੇ ਕੰਮ।
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘਰ।
ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ।
ਕਈ ਵਾਰ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਘਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ।
ਉਹ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਕਿੰਨੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਉਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਰੋਈ ਹੈ।
ਕਿੰਨੀਆਂ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੰਝੂ ਤਕਿਏ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾਏ ਹਨ।
ਅਤੇ ਕਿੰਨੀਆਂ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਉਹ ਕੰਮ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਈ।
ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ।
ਦੋ ਘੰਟੇ ਦਾ ਸਫ਼ਰ।
ਅੱਠ ਘੰਟੇ ਦੀ ਨੌਕਰੀ।
ਫਿਰ ਪਾਰਟ ਟਾਈਮ ਦਾ ਕੰਮ।
ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਦਰਦ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਰੀਰ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਰ ਦਿਲ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ।
ਘਰ ਅੰਦਰੋਂ ਚੁੱਪ ਸੀ।
ਅਮਨ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫ਼ੋਨ।
ਨਜ਼ਰ ਸਕਰੀਨ ਉੱਤੇ।
ਜਿਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਨੂਰ ਕੁਝ ਪਲ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹੀ।
ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਆਖ਼ਰੀ ਵਾਰ ਅਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਆਉਣ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਦੋਂ ਸੀ,
“ਦਿਨ ਕਿਵੇਂ ਲੰਘਿਆ?”
ਜਾਂ
“ਥੱਕ ਗਈ ਹੋਵੇਂਗੀ?”
ਉਹ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਆਪਣੇ ਲਈ ਚਾਹ ਬਣਾਈ।
ਅਤੇ ਖਿੜਕੀ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹ ਗਈ।
ਬਾਹਰ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੂਰ ਸੜਕ ਉੱਤੇ ਲਾਈਟਾਂ ਜਗਮਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਉਸਦੀ ਉਡੀਕ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਲਈ ਚਾਹ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ,
“ਅੱਜ ਦਾ ਦਿਨ ਕਿਵੇਂ ਸੀ?”
ਨੂਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ।
ਉਸਨੇ ਤੁਰੰਤ ਮੂੰਹ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਕਰ ਲਿਆ।
ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਰੋਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਉਹ ਥੱਕ ਗਈ ਸੀ ਰੋਂਦਿਆਂ।
ਉਸ ਰਾਤ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਪਈ ਉਹ ਛੱਤ ਵੱਲ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਮਨ ਉਸ
ਕੋਲ ਸੀ।
ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਇੱਕੋ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸੌਂਦੇ ਸਨ।
ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੋ ਦੂਰੀ ਸੀ…
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੀਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡੀ ਸੀ।
ਨੂਰ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ।
ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਇਹ ਮੰਨ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਹੈ।
ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਕੱਲੀ।
ਪਰ ਉਸ ਰਾਤ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ।
ਇਨਸਾਨ ਇਕੱਲੇਪਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ…
ਇਨਸਾਨ ਉਦੋਂ ਟੁੱਟਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਇਕੱਲਾ ਹੋਵੇ।
ਅਤੇ ਨੂਰ ਹੁਣ ਉਸ ਮੋੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਜਿੱਥੇ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਚੁੱਪਚਾਪ ਕਿਸੇ ਸਹਾਰੇ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ।