ਅਧਿਆਇ 38 — ਪੰਜ ਸੌ ਡਾਲਰ
ਸਮਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨੂਰ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਸਵੇਰੇ ਕੰਮ ਤੇ ਜਾਂਦੀ।
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀ।
ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਦਿਨ ਜੋੜਦੀ।
ਬਾਹਰੋਂ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ।
ਪਰ ਸੱਚ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਅੰਦਰ ਅਜੇ ਵੀ ਕਈ ਜ਼ਖ਼ਮ ਤਾਜ਼ਾ ਸਨ।
ਅਮਨ ਵੱਲੋਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਫ਼ੋਨ ਆ ਜਾਂਦਾ।
ਕਦੇ ਮੈਸੇਜ।
ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਰਾਹੀਂ ਸੁਨੇਹਾ।
ਪਰ ਹੁਣ ਨੂਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਉਹ ਹਰ ਵਾਰ ਟੁੱਟ ਕੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਉਹ ਹਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਬੈਠੀ ਸੀ।
ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਕਾਗਜ਼ ਪਏ ਸਨ।
ਡਿਵੋਰਸ ਦੇ ਕਾਗਜ਼।
ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ।
ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਕਿੰਨੇ ਸਾਲ ਉਹ ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਰਹੀ ਸੀ।
“ਤਲਾਕ…”
ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਤਲਾਕ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਦੁਨੀਆ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਪਰ ਅੱਜ…
ਅੱਜ ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਨਹੀਂ…
ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਕਲਮ ਚੁੱਕੀ।
ਕੁਝ ਪਲ ਰੁਕੀ।
ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਦਸਤਖ਼ਤ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲ…
ਇੱਕ ਦਸਤਖ਼ਤ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਸਨ।
ਉਹ ਤਾਂ ਕਾਫ਼ੀ ਪਹਿਲਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਅੱਜ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੇ ਲਗਭਗ ਪੰਜ ਸੌ ਡਾਲਰ ਫੀਸ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਫ਼ਤਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ।
ਨਾ ਖੁਸ਼ੀ।
ਨਾ ਗ਼ਮ।
ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ।
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਲੰਮਾ ਅਧਿਆਇ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਉਹ ਕਾਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ।
ਸਟੀਅਰਿੰਗ ਫੜਿਆ।
ਅਤੇ ਕੁਝ ਦੇਰ ਲਈ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ।
ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਿਆਹ ਵਾਲਾ ਦਿਨ ਯਾਦ
ਲਾਲ ਲਹਿੰਗਾ।
ਮਹਿੰਦੀ ਵਾਲੇ ਹੱਥ।
ਸੁਪਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ।
ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਅੱਜ ਦਾ ਦਿਨ ਯਾਦ ਆਇਆ।
ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਜਿਹਾ ਕਾਗਜ਼।
ਇੱਕ ਦਸਤਖ਼ਤ।
ਅਤੇ ਇੱਕ ਔਰਤ…
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕਈ ਗੁਣਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ।
ਕਾਰ ਸਟਾਰਟ ਕੀਤੀ।
ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਹਾ,
“ਨੂਰ…”
“ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।”
“ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਜੀਣਾ ਹੈ।”
ਪਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਕੁਝ ਨਵੇਂ ਮੋੜ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਬੈਠੀ ਸੀ।
ਕਿਉਂਕਿ ਕਈ ਵਾਰ…
ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਉਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ…
ਜਦੋਂ ਸਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।