ਅਧਿਆਇ 39 — ਇਕੱਲੀ ਪਰ ਹਾਰੀ ਨਹੀਂ
ਡਿਵੋਰਸ ਦੇ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਦਸਤਖ਼ਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨੂਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆ ਗਈ ਸੀ।
ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਜੋ ਲੜਾਈ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ…
ਉਹ ਹੁਣ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਉੱਤੇ।
ਪਰ ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਸਵੇਰ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ।
ਸਵੇਰੇ ਅਲਾਰਮ ਵੱਜਦਾ।
ਨੂਰ ਉੱਠਦੀ।
ਚਾਹ ਬਣਾਉਂਦੀ।
ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਦੀ ਖਿੜਕੀ ਖੋਲ੍ਹਦੀ।
ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ।
ਹੁਣ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛੇ ਕਿ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਕਿਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਫ਼ੋਨ ਕਿਸਦਾ ਸੀ।
ਕਿੰਨੇ ਵਜੇ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗੀ।
ਇਹ ਆਜ਼ਾਦੀ ਸੀ।
ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਇਕੱਲਾਪਣ ਵੀ ਸੀ।
ਕਈ ਵਾਰ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਕੰਮ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਉਹ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ।
ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪੀ ਹੁੰਦੀ।
ਇੰਨੀ ਚੁੱਪੀ ਕਿ ਆਪਣੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਜਾਂਦੀ।
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਇਨਸਾਨ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ…
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮੋਢੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੀ।
ਕਿਸੇ ਆਪਣੇ ਦੀ।
ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੈਪਟਾਪ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠੀ ਸੀ।
ਫਾਰਮੇਸੀ ਦੀ ਨਵੀਂ ਨੌਕਰੀ ਚੰਗੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸੰਭਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।
“ਕੀ ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇਕੱਲੀ ਰਹਾਂਗੀ?”
ਉਸਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਉਹ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਭਵਿੱਖ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਭਵਿੱਖ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।
ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਈ।
ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮਝਦੀ ਸੀ।
ਹੁਣ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨੂਰ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਈ ਸੀ।
ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਧੀ।
ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪਤਨੀ।
ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ।
ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਇਨਸਾਨ।
ਜਿਸਨੂੰ ਮੁੜ ਤੋਂ ਜੀਣਾ ਸਿੱਖਣਾ ਸੀ।
ਉਸ ਰਾਤ ਸੌਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਡਾਇਰੀ ਖੋਲੀ।
ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਖਾਲੀ ਸਫ਼ੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ।
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਲਾਈਨ ਲਿਖੀ:
“ਮੈਂ ਟੁੱਟੀ ਨਹੀਂ ਸੀ… ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਗਲਤ ਥਾਂ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ।”
ਲਾਈਨ ਲਿਖ ਕੇ ਉਹ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ।
ਅਤੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ…
ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ।
ਪਰ ਨੂਰ ਨੂੰ ਅਜੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ…
ਕਿ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।