ਅਧਿਆਇ 42 — ਇਕੱਲੇਪਣ ਦਾ ਡਰ
ਨੂਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੁਣ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ।
ਫਾਰਮੇਸੀ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਚੰਗੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਬਰਗਰ ਕਿੰਗ ਦੀ ਪਾਰਟ-ਟਾਈਮ ਵੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਸੀ।
ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਵੀ ਹੁਣ ਘਰ ਵਰਗਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ।
ਪਰ ਰਾਤਾਂ…
ਰਾਤਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਲੰਬੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਹ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ।
ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਸੀ।
ਬਾਹਰ ਬਰਫ਼ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ।
ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਸੀ।
ਅਚਾਨਕ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਆਇਆ।
“ਜੇ ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਬਿਮਾਰ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ?”
ਉਸਨੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ।
ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ।
“ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਹਸਪਤਾਲ ਜਾਣਾ ਪੈ ਗਿਆ ਤਾਂ?”
ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ।
“ਜੇ ਮੇਰੀ ਨੌਕਰੀ ਚਲੀ ਗਈ ਤਾਂ?”
ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਤਲਾਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨੂਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਇਕੱਲੇਪਣ ਦਾ ਅਸਲੀ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ।
ਅਮਨ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਦੁਖੀ ਸੀ।
ਪਰ ਇਕੱਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅੱਜ ਉਹ ਆਜ਼ਾਦ ਸੀ।
ਪਰ ਇਕੱਲੀ ਸੀ।
ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ…
ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਇੱਕ ਸਾਥ ਦੀ ਲੋੜ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਉਸ ਰਾਤ ਨੂਰ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਜਾਗਦੀ ਰਹੀ।
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਲੈਪਟਾਪ ਖੋਲ੍ਹਿਆ।
ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਉੱਤੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਵੇਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਮਾਂ ਕੱਟ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਇੱਕ ਵੈੱਬਸਾਈਟ ਉੱਤੇ ਜਾ ਟਿਕੀ।
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਵੈੱਬਸਾਈਟ ਸੀ।
ਨੂਰ ਕੁਝ ਪਲ ਸਕਰੀਨ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ।
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ।
ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੈ।
ਪਿਆਰ?
ਦੋਸਤੀ?
ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਐਸਾ ਇਨਸਾਨ…
ਜੋ ਲੋੜ ਪੈਣ ਤੇ ਉਸਦਾ ਹਾਲ ਪੁੱਛ ਲਵੇ।
ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ…
ਉਸ ਰਾਤ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ…
ਨੂਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।