ਅਧਿਆਇ 6 — ਧਮਾਕੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ
ਨੂਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਡਾਕਟਰ ਦੇ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀ ਸੀ।
ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਯਾਦ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
“ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਝੂਠੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ…”
“ਸੰਭਾਵਨਾ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੈ…”
ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਸਨ।
ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਉਹ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪਾਰਕਿੰਗ ਲਾਟ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀਆਂ।
ਮਾਂ ਕਈ ਵਾਰ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ।
ਉਹ ਸਮਝ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਧੀ ਅੰਦਰੋਂ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਪਰ ਮਾਂ ਕੋਲ ਵੀ ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਕੁਝ ਦਰਦ ਅਜਿਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪਾਰਕਿੰਗ ਲਾਟ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਨੂਰ ਨੇ ਕਾਰ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ।
ਮਾਂ ਨਾਲ ਵਾਲੀ ਸੀਟ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਨੂਰ ਡਰਾਈਵਰ ਸੀਟ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਰਹੀ।
ਕੁਝ ਪਲ।
ਬਿਲਕੁਲ ਖਾਮੋਸ਼।
ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਸਟੀਅਰਿੰਗ ਉੱਤੇ ਸਨ।
ਪਰ ਮਨ ਅਜੇ ਵੀ ਡਾਕਟਰ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਉਹ ਕੁਰਸੀ।
ਉਹ ਮੇਜ਼।
ਉਹ ਫ਼ਾਈਲਾਂ।
ਅਤੇ ਡਾਕਟਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ।
ਨੂਰ ਨੇ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ।
ਚਾਬੀ ਘੁਮਾਈ।
ਕਾਰ ਸਟਾਰਟ ਹੋ ਗਈ।
ਮਾਂ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ,
“ਧੀਏ, ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ। ਰੱਬ ਵੱਡਾ ਏ।”
ਨੂਰ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੀ।
ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਅਚਾਨਕ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਾਲ ਘੁੰਮ ਗਏ।
ਹਸਪਤਾਲ।
ਟੈਸਟ।
ਦਵਾਈਆਂ।
ਦੁਆਵਾਂ।
ਉਡੀਕਾਂ।
ਟੁੱਟੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ।
ਅਤੇ ਫਿਰ…
ਉਸਦਾ ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਗਿਆ।
ਉਸਨੂੰ ਖੁਦ ਵੀ ਸਮਝ ਨਾ ਆਈ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ।
ਬ੍ਰੇਕ ਦੀ ਥਾਂ ਐਕਸੀਲੇਟਰ ਦੱਬਿਆ ਗਿਆ।
ਕਾਰ ਇੱਕਦਮ ਅੱਗੇ ਨੂੰ ਉੱਛਲੀ।
ਧੜਾਮ!
ਪਹਿਲੀ ਟੱਕਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਮਾਂ ਡਰ ਕੇ ਚੀਕ ਪਈ।
“ਨੂਰ!”
ਪਰ ਕਾਰ ਰੁਕਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੂਜੀ ਗੱਡੀ ਨਾਲ ਜਾ ਟਕਰਾਈ।
ਧੜਾਮ!
ਫਿਰ ਤੀਜੀ।
ਫਿਰ ਚੌਥੀ।
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਪਾਰਕਿੰਗ ਲਾਟ ਗੂੰਜ ਉੱਠੀ।
ਕੱਚ ਟੁੱਟਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ।
ਅਲਾਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ।
ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ।
ਹਰ ਪਾਸੇ ਹੜਕੰਪ ਮਚ ਗਿਆ।
ਆਵਾਜ਼ ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸੀ ਕਿ ਨੂਰ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਧਮਾਕਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਕਲੀਨਿਕ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬੈਠੇ ਲੋਕ ਘਬਰਾ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ।
ਰਿਸੈਪਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਬਾਹਰ ਆਈਆਂ।
ਨਰਸਾਂ ਭੱਜ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀਆਂ।
ਅਤੇ ਉਹ ਡਾਕਟਰ ਵੀ, ਜਿਸਨੇ ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਪਹਿਲਾਂ ਨੂਰ ਨੂੰ ਉਹ ਗੱਲ ਦੱਸੀ ਸੀ।
ਡਾਕਟਰ ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ ਕਾਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ।
ਨੂਰ ਅਜੇ ਵੀ ਸਟੀਅਰਿੰਗ ਨੂੰ ਫੜੀ ਬੈਠੀ ਸੀ।
ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ।
ਡਾਕਟਰ ਕੁਝ ਪਲ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ।
ਉਸਨੇ ਟੁੱਟੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਉਸਨੇ ਨੁਕਸਾਨ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਨੂਰ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ।
ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਐਕਸੀਡੈਂਟ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਇਹ ਇੱਕ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਿਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।
ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਨੂਰ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ।
“ਨੂਰ…”
ਬਸ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ।
ਅਤੇ ਉਸ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਨੇ ਨੂਰ ਦੀ ਬਾਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ।
ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਝੂ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹਿਣ ਲੱਗੇ।
ਪਾਰਕਿੰਗ ਲਾਟ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਟੁੱਟੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਰ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਸਿਰਫ਼ ਨੂਰ ਉੱਤੇ ਸੀ।
ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਨੁਕਸਾਨ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਰਕਿੰਗ ਲਾਟ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅੱਜ ਟੁੱਟੀਆਂ ਸਿਰਫ਼ ਗੱਡੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਅੱਜ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਉਮੀਦ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਈ ਸੀ।
ਲੇਖਿਕਾ: ਪਰਦੀਪ ਕੌਰ