ਅਧਿਆਇ 19 — ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਗੱਲਬਾਤ
ਨੂਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਆਖ਼ਰੀ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਕਦੋਂ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਦੱਬਦੀ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦੁੱਖ ਵੀ।
ਗੁੱਸਾ ਵੀ।
ਹੰਝੂ ਵੀ।
ਸਵਾਲ ਵੀ।
ਸਭ ਕੁਝ।
ਉਸ ਦਿਨ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਰੁਝੇਵਾਂ ਸੀ।
ਲੋਕ ਆ ਰਹੇ ਸਨ।
ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕੰਮ ਦਾ ਦਬਾਅ ਵੀ ਸੀ।
ਪਰ ਨੂਰ ਨੇ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦੀ ਸੀ।
ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿ-ਰਹਿ ਕੇ ਥੱਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਲੰਚ ਵੇਲੇ ਉਹ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਸੀ।
ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੌਫੀ ਦਾ ਕੱਪ ਪਿਆ ਸੀ।
ਪਰ ਉਸਦਾ ਮਨ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਸੀ।
ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਸਹਿਕਰਮੀ ਆ ਕੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਿਆ।
“ਅੱਜ ਫਿਰ ਉਦਾਸ ਲੱਗ ਰਹੀ ਏਂ।”
ਨੂਰ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ।
“ਨਹੀਂ… ਐਵੇਂ ਹੀ।”
“ਐਵੇਂ ਹੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ।”
ਉਸਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਪਹਿਲਾਂ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਨੂਰ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਜਾਂਦੀ।
ਗੱਲ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ।
ਪਰ ਅੱਜ ਉਹ ਉੱਥੇ ਹੀ ਬੈਠੀ ਰਹੀ।
ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕਿਆ ਦੁੱਖ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹੈ।
ਨੂਰ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ।
ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਿਆ।
ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ।
ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਸੀ।
ਨਾ ਕੋਈ ਇਲਜ਼ਾਮ।
ਨਾ ਕੋਈ ਡਰ।
ਸਿਰਫ਼ ਆਮ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਸੀ।
ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਜਦੋਂ ਨੂਰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
“ਕੀ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇੰਨੀ ਮਾੜੀ ਹਾਂ ਜਿੰਨਾ ਮੈਨੂੰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ?”
ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਜਵਾਬ ਆਇਆ।
“ਨਹੀਂ।”
ਕਾਰ ਸੜਕ ਉੱਤੇ ਦੌੜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਰ ਨੂਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸੋਚ ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ਾਇਦ ਸਮੱਸਿਆ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ
ਬੋਝ ਵੀ ਚੁੱਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ।
ਅਮਨ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਫ਼ੋਨ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਾ ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਦਿਨ ਕਿਵੇਂ ਲੰਘਿਆ।
ਨਾ ਇਹ ਕਿ ਉਹ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਜਿਵੇਂ ਨੂਰ ਘਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ…
ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਰਛਾਵਾਂ ਹੋਵੇ।
ਨੂਰ ਕੁਝ ਪਲ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ।
ਫਿਰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪਰ ਅੱਜ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਨੂੰ ਇਕੱਲਾਪਣ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿੰਨਾ ਭਾਰੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ।
ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਗੱਲ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ…
ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ…
ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ।
ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਹਾਣੀ ਉੱਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ…
ਜਿੱਥੇ ਇਨਸਾਨ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।