ਅਧਿਆਇ 21 — ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਅਹਿਸਾਸ
ਨੂਰ ਨੂੰ ਹੁਣ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਜਾਣਾ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿੰਨਾ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਘਰ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਨਾਲੋਂ ਕੰਮ ਦੀ ਰੌਣਕ ਚੰਗੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈ ਸੀ।
ਉੱਥੇ ਲੋਕ ਹੱਸਦੇ ਸਨ।
ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਚਾਹ ਪਸੰਦ ਸੀ।
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੌਫੀ।
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਨ ਦੀ ਆਦਤ ਸੀ।
ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਆਮ ਗੱਲਾਂ ਨੂਰ ਲਈ ਹੁਣ ਖਾਸ ਬਣਦੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਕੰਮ ਮੁੱਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਪਾਰਕਿੰਗ ਲਾਟ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਈ ਸੀ।
ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬੈਗ ਸੀ।
ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੋਚਾਂ।
ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਪਿੱਛੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ।
“ਹੇ ਨੂਰ…”
ਨੂਰ ਨੇ ਮੁੜ ਕੇ ਵੇਖਿਆ।
ਇੱਕ ਸਹਿਕਰਮੀ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ,
“ਅੱਜ ਫਿਰ ਉਦਾਸ ਏਂ?”
ਨੂਰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਹੱਸ ਪਈ।
“ਐਨੀ ਵੀ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ।”
“ਝੂਠ।”
ਉਸਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।
“ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੰਦੀਆਂ ਨੇ।”
ਨੂਰ ਕੁਝ ਪਲ ਚੁੱਪ ਰਹੀ।
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਗੱਲ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ।
ਪਰ ਘਰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਉਹ ਇਹੀ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ।
ਕਿੰਨੇ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ…
ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਕਿੰਨੇ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ…
ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਿਵੇਂ ਹੈ।
ਉਸ ਰਾਤ ਅਮਨ ਘਰ ਆ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਆਪਣੇ ਫ਼ੋਨ ਵਿੱਚ ਵਿਅਸਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਾ ਕੋਈ ਗੱਲ।
ਨਾ ਕੋਈ ਮੁਸਕਰਾਹਟ।
ਨਾ ਕੋਈ ਸਵਾਲ।
ਨੂਰ ਕੁਝ ਦੇਰ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ।
ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਅੱਗੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਉਹੀ ਚਿਹਰਾ।
ਉਹੀ ਅੱਖਾਂ।
ਪਰ ਅੱਜ ਇੱਕ ਗੱਲ ਵੱਖਰੀ ਸੀ।
ਅੱਜ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਰਸ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਇਨਸਾਨ ਵਾਂਗ ਵੇਖਿਆ।
ਐਸਾ ਇਨਸਾਨ…
ਜਿਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਸਨ।
ਜਿਸਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ।
ਜਿਸਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਪਿਆਰ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ।
ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖ਼ਿਆਲ ਆਇਆ।
“ਕੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਕੋਈ ਐਸਾ ਇਨਸਾਨ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ… ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕੇ?”
ਨੂਰ ਤੁਰੰਤ ਡਰ ਗਈ।
ਉਸਨੇ ਇਹ ਸੋਚ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਪਰ ਕੁਝ ਸਵਾਲ ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਣ…
ਤਾਂ ਫਿਰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਰਦੇ।
ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਖ਼ਿਆਲ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਇਹ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅਗਲੇ ਮੋੜ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਆਹਟ ਸੀ।