📖 ਅਧਿਆਇ 25 — ਫ਼ੈਸਲਾ
ਨੂਰ ਇੱਕ ਰਾਤ ਇਕੱਲੀ ਬੈਠੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਮਨ ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਤੇ ਲੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਫਿਰ ਕਹਿੰਦਾ:
“ਜੇ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਦੇਖਣੀ ਪੈਣੀ ਏ।”
ਇਸ ਵਾਰ ਨੂਰ ਰੋਂਦੀ ਨਹੀਂ।
ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸੋਚਦੀ ਹੈ:
“ਜੇ ਮੈਂ ਇੰਨੀ ਹੀ ਮਾੜੀ ਹਾਂ…
ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨੇ ਸਾਲ ਕਿਉਂ ਰੱਖਿਆ?”
ਸਾ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨੂਰ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ।
ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ।
ਉਹ ਰੋ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਪਰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਹ ਔਰਤ ਜੋ ਹਰ ਗੱਲ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨਦੀ ਸੀ…
ਅੱਜ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੇਕਸੂਰ ਮੰਨ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਸ ਰਾਤ ਉਹ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਪਈ ਛੱਤ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ।
ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ।
“ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੋਣ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗੀ।”
ਇਹ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕੋਈ ਤਲਾਕ ਨਹੀਂ।
ਕੋਈ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ।
ਪਰ ਨੂਰ ਜਾਣਦੀ ਸੀ…
ਕਈ ਵਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਤੋਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।