ਅਧਿਆਇ 27 — ਟੁੱਟੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਦਹਿਲੀਜ਼
ਉਸ ਰਾਤ ਨੂਰ ਆਪਣੇ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਬੈਠੀ ਸੀ।
ਬਾਹਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੀਂਹ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਖਿੜਕੀ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਡਿੱਗਦੀ।
ਫਿਰ ਦੂਜੀ।
ਫਿਰ ਤੀਜੀ।
ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਰਲ ਜਾਂਦੀਆਂ।
ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਦੁੱਖ।
ਇੱਕ ਦੇ ਉੱਪਰ ਇੱਕ।
ਇੱਕ ਦੇ ਉੱਪਰ ਇੱਕ।
ਜਦੋਂ ਅਮਨ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਤਲਾਕ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਨੂਰ ਡਰ ਗਈ ਸੀ।
ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਈ ਸੀ।
ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤਲਾਕ ਕੋਈ ਆਮ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਉਸਦੇ ਲਈ ਤਲਾਕ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਹਾਰ।
ਤਲਾਕ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ।
ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਲ।
ਸਮਾਜ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ।
ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਸੀ,
“ਜੇ ਮੇਰਾ ਤਲਾਕ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ ਲੋਕ ਕੀ ਕਹਿਣਗੇ?”
“ਸਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਦੋਸ਼ ਦੇਣਗੇ।”
“ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛੇਗਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਇਆ ਸੀ।”
“ਸਾਰੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਕਹਿਣਗੇ ਕਿ ਨੂਰ ਦਾ ਘਰ ਨਹੀਂ ਵੱਸਿਆ।”
ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਹਰ ਜ਼ਖ਼ਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ।
ਹਰ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ।
ਹਰ ਹੰਝੂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ।
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ,
“ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਸਬਰ ਕਰ ਲੈ।”
“ਸ਼ਾਇਦ ਸਭ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇ।”
ਪਰ ਉਸ ਰਾਤ…
ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਬੈਠੀ ਸੀ…
ਉਸਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ ਵਾਲਾ ਦਿਨ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ।
ਉਹ ਦਿਨ…
ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਲਹਿੰਗਾ ਪਾਇਆ ਸੀ।
ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੌਣਕ ਸੀ।
ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸਨ।
ਹਾਸੇ ਸਨ।
ਗੀਤ ਸਨ।
ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ।
ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸੁਪਨੇ ਸਨ।
ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਇੱਕ ਐਸਾ ਘਰ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਮਿਲੇਗਾ।
ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲੇਗੀ।
ਆਪਣਾਪਣ ਮਿਲੇਗਾ।
ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਅਮਨ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਮਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਧੀ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗੀ ਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਰਹੇਗੀ।
ਉੱਤੋਂ ਅਮਰੀਕਾ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਵੀ ਸੀ।
ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜਿਸ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਸਮਝ ਰਹੀ ਸੀ…
ਉਹੀ ਰਸਤਾ ਉਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਅਜ਼ਮਾਇਸ਼ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਨੂਰ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ।
ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਿਆਹ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਯਾਦ ਆਇਆ।
ਉਹ ਕੁੜੀ…
ਜਿਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਮੀਦ ਸੀ।
ਜਿਸਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਸੋਹਣੀ ਹੈ।
ਜਿਸਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਪਿਆਰ ਹਰ ਦਰਦ ਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅੱਜ ਵੇਖਿਆ।
ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲ ਬਾਅਦ।
ਉਹੀ ਨੂਰ।
ਪਰ ਹੁਣ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਥਾਂ ਤਜਰਬਾ ਸੀ।
ਉਮੀਦਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਸੱਚ ਸੀ।
ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ…
ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ ਖੜ੍ਹਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵੀ।
ਉਸਨੇ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੇਖਿਆ।
ਮੀਂਹ ਅਜੇ ਵੀ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਿਆ…
ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਮਾ ਤੂਫ਼ਾਨ ਹੁਣ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪਰਦੀਪ ਕੋਰ