ਅਧਿਆਇ 2 — ਸ਼ੱਕ ਦੀ ਛਾਂ
ਉਸ ਰਾਤ ਨੂਰ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਅਮਨ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਨੂਰ ਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਅਣਜਾਣ ਕੰਧ ਖੜ੍ਹ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਅਮਨ ਕੰਮ ਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਫ਼ੋਨ ਵੱਜਿਆ।
ਸਕ੍ਰੀਨ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਨਾਮ ਨੂਰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਅਮਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਫ਼ੋਨ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨੂਰ ਤੋਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਲੁਕਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਨੂਰ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਚਾਹ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਧਿਆਨ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸੇ ਪਾਸੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਅਮਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ।
ਹੁਣ ਉਹ ਘਰ ਆਉਣ ਵਿੱਚ ਦੇਰ ਕਰਦਾ।
ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੱਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਤੇ ਨੂਰ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਗੱਲ ਵੀ ਘੱਟ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਨੂਰ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛ ਲਿਆ,
“ਅਮਨ, ਕੋਈ ਗੱਲ ਏ?”
ਅਮਨ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ।
“ਹਰ ਵੇਲੇ ਸਵਾਲ ਨਾ ਕੀਤਾ ਕਰ।”
ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਨੂਰ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ।
ਉਸਨੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਪੁੱਛਿਆ।
ਪਰ ਉਸ ਰਾਤ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਸ਼ੱਕ ਕਿਸੇ ਇਨਸਾਨ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ…
ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਉੱਤੇ।
ਉਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰੇਤ ਵਾਂਗ ਫਿਸਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪਰ ਉਹ ਕੀ ਸੀ…
ਇਹ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕੀ ਸੀ।