ਅਧਿਆਇ 40 — ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਸਵਾਲ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੁਣ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ।
ਸਵੇਰੇ ਕੰਮ।
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘਰ।
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਬਰਗਰ ਕਿੰਗ ਦੀ ਸ਼ਿਫ਼ਟ।
ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ।
ਆਪਣੀ ਚਾਹ।
ਆਪਣੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ।
ਨੂਰ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿਣਾ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਸੀ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਫਾਰਮੇਸੀ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਇੱਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਔਰਤ ਕਾਊਂਟਰ ਤੇ ਆਈ।
ਨੂਰ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ।
ਔਰਤ ਨੇ ਦਵਾਈਆਂ ਲਈਆਂ।
ਫਿਰ ਕੁਝ ਪਲ ਨੂਰ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ।
“ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਨੀ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੀ ਏਂ?”
ਨੂਰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਈ।
“ਸ਼ਾਇਦ।”
ਬਜ਼ੁਰਗ ਔਰਤ ਹੱਸ ਪਈ।
“ਚੁੱਪ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ।”
ਨੂਰ ਨੇ ਕੁਝ ਨਾ ਕਿਹਾ।
ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਉਸ ਰਾਤ ਘਰ ਆ ਕੇ ਉਹ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ।
ਕਿਸੇ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਦੀ ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਉਸਦੀ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭੀ ਸੀ।
ਉਸਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਬਸ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਅਗਲੇ ਕੁਝ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨੂਰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੀ ਰਹੀ।
ਪਰ ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਵਾਲ ਜਨਮ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਹ ਸਵਾਲ ਡਰ ਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨਾ ਹੀ ਇਕੱਲੇਪਣ ਦਾ।
ਉਹ ਸਵਾਲ ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਸੀ।
“ਕੀ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਏ?”
“ਜਾਂ ਅਜੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਬਾਕੀ ਏ?”
ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਉਹ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਭੁੱਖੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਵੇਖ ਲਿਆ ਸੀ।
ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਹਿ ਲਿਆ ਸੀ।
ਹੁਣ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਕੂਨ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਇੱਜ਼ਤ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਸੱਚ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਕੰਮ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਿਆਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਾਰ ਪਾਰਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਸਮਾਨ ਸੰਤਰੀ ਰੰਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨੂਰ ਕੁਝ ਪਲ ਕਾਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬੈਠੀ ਰਹੀ।
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ,
“ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਦੇਵੇ…”
“ਕੀ ਮੈਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿਆਂਗੀ?”
ਇਸ ਵਾਰ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਪਰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ…
ਉਸਨੇ ਇਸ ਸਵਾਲ ਤੋਂ ਭੱਜਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹਿਆ।
ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਡਰਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਇਨਸਾਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਹਾਰਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ…
ਉਹ ਆਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਨਸਾਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ…
ਉਦੋਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਨਵੇਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਖੁੱਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।