ਹੈ।
ਅਧਿਆਇ 44 — ਜਵਾਬ ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਨੂਰ ਅੱਜ ਵੀ ਸੋਚਦੀ ਹੈ।
ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਏ।
ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਗਿਆ।
ਅਮਨ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ।
ਉਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ।
ਅਤੇ ਨੂਰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ।
ਪਰ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਅੱਜ ਵੀ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਜਿਊਂਦਾ ਹੈ।
ਜਵਾਬ ਮੰਗਣ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਸਿਰਫ਼ ਸਮਝਣ ਲਈ।
ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਹੈ…
ਜੇ ਟਰੇਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਜਨਬੀ ਦੋ ਮਿੰਟ ਗੱਲ ਕਰ ਲਵੇ, ਇਨਸਾਨ ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਰੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਕੋਈ ਗੁਆਂਢੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਦਦ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਇਨਸਾਨ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਸਦਾ ਅਹਿਸਾਨ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਫਿਰ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਦਰਦ ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?
ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਉਹ ਰਾਤਾਂ ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਥੱਕ ਕੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਸਨ?
ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਉਹ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਇੱਕੋ ਸੁਪਨਿਆਂ ਲਈ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ ਸੀ?
ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਉਹ ਸਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਜਵਾਨੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ
ਘਰ ਲਈ ਲਾ ਦਿੱਤੀ?
ਨੂਰ ਨੂੰ ਅੱਜ ਤੱਕ ਇਸਦਾ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਹੁਣ ਉਸਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦੀ ਲੋੜ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਕਿ ਪਿਆਰ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਗੁਆਉਣਾ।
ਨੂਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਨਾਲ ਇਹ ਸਬਕ ਸਿੱਖਿਆ।
ਪਰ ਸਿੱਖ ਲਿਆ।
ਅਤੇ ਅੱਜ…
ਇਹੀ ਉਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਸੀ।