ਅਧਿਆਇ 4 — ਤਾਣਿਆਂ ਦੀ ਚੁਭਨ
ਨੂਰ ਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਦਿਨ ਯਾਦ ਸੀ ਜਦੋਂ ਅਮਨ ਦੀ ਮਾਂ ਦਾ ਫ਼ੋਨ ਆਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਗੱਲਾਂ ਹੋਈਆਂ।
ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਗੱਲ ਬੱਚੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ।
“ਅੱਠ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਨੇ… ਅਸੀਂ ਵੀ ਤਾਂ ਪੋਤੇ-ਪੋਤੀਆਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੇਖਣਾ ਏ…”
ਨੂਰ ਚੁੱਪ ਰਹੀ।
ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰੁਕਣੀ।
ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦਾ ਫ਼ੋਨ ਆਇਆ।
“ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ ਕਿ ਨਹੀਂ?”
“ਕੋਈ ਇਲਾਜ ਕਰਵਾਓ…”
“ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਲੜਨਾ ਪੈਂਦਾ ਏ…”
ਹਰ ਸ਼ਬਦ ਨੂਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਚੁੱਭਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਲੋਕ ਸਲਾਹਾਂ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਕਿੰਨੀ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀ ਸੀ…